De nieuwste hotspot in Barcelona: El Nacional

Ken jij ook zo een leuk plekje in het buitenland waarvoor je enkel en alleen daarvoor al een reis zou overhebben? Je weet wel, een plek die zo magisch is dat je enkel daarom naar daar zou reizen. Wel, tijdens de laatste uitje -zeg maar citytrip – naar Barcelona hebben we er zo eentje gevonden: El Nacional.

 

Het is de nieuwe hotspot, the place to be of hidden gem van Barcelona. Een plek voor hipsters en foodie lovers, maar ook een plek waar je moet zijn als je gewoon eens lekker en lokaal wil eten in een mooi decor. En dat is het wel. Alleen al het gebouw is een bezoek waard. Een unieke plek vol  geschiedenis en getuige van het Industriële verleden van Barcelona. Het herbergde ooit een verffabriek, een autohandel en een parkeergarage, maar is nu een soort foodhall van 2.600m2 met eet- en drankgelegenheden en een capaciteit van 700 personen. Dat zou een gigantische refter kunnen zijn, maar daar lijkt het helemaal niet op. De vele glaspartijen en metalen pilaren huizen een bijzonder sfeervolle en modernistisch etablissement dat zo uit een boek van Carlos Ruiz Zafon zou kunnen komen.

De nieuwste hidden gem van Barcelona, El Nacional - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Maar het geeft zich niet aan iedereen bloot, ook al ligt het in het hart van Barcelona, vlakbij Plaça Catalunya op de Passeig de Gracia. Verscholen tussen al die grote namen op de Passeig de Gracia ben je er voorbij voor je het weet. Ook wij zijn er al enkele keren voorbij gelopen, want het opende zijn deuren reeds in 2014. Maar gelukkig hebben we het nu wel ontdekt. En ontdekken is wel het juiste woord. In een klein doodlopend straatje ergens in het begin van die Passeig de Gracia leiden gloeilampen jou richting de sobere ingang. Maar eens die voorbij, geeft El Nacional al zijn geheimen prijs.

Onder 1 gigantisch groot dak vind je 4 bars en 4 restaurants, maar elk hoekje en kantje is sfeervol ingericht, tot in de toiletten toe. Je wordt als het ware geteleporteerd naar een pittoresk tafereel in de jaren 30 van vorige eeuw. Maar eten en drinken speelt hier de hoofdrol. Toch raden we jou aan om eerst een rondje te lopen vooraleer een keuze te maken.

La barra de cervezas y conservas in El Nacional - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

In het midden strekken zich verschillende bars uit: een barra de cerveza, een barra de vinos en ook een barra de Ostras of oesterbar, als het wat meer mag zijn. Hier kan je genieten van de betere bubbels met een oester of andere fijne visgerechten zoals een tartar van tonijn of de meest fijne Noorse zalm. In de Barra de Cerveza kan je een van de lokale bieren degusteren samen met een smaakvolle tapa. Aan de barra de vinos y embutidos kan je je wagen aan een van de fijne Spaanse wijnen vergezeld van een klassieke tapa van hesp of kaas vanuit het Iberische Schiereiland. Ideaal voor het aperitief of om gewoon gezellig een glas te drinken aan de bar. En je zit gewoon letterlijk rond die bar. Bijzonder sfeervol en altijd zicht op de actie en het vele leven achter de toog.

Maar ook de honger kan hier gestild worden in een van de vier restaurants. Er is het visrestaurant La Llotja, waar je vis per gewicht kan kopen. Geen fan van visjes, dan is la Braseria wellicht iets voor jou. Hier staat vlees centraal. Van het fijne werk van een handgemaakte tartaar, een overheerlijke hamburger tot een stuk gerijpt vlees, het smelt allemaal als boter op de tong.

 La Paradeta restaurant van El Nacional- Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Een andere optie is La Paradeta, ofwel de stopplaats. Voor wanneer je een snelle maar heerlijke hap wil. Een slaatje, een pasta of hun eigen interpretatie van wat wij een broodje noemen. En als je nog tijd hebt, dan zijn de pannenkoeken een aanrader.

Toch meer tijd, ga dan voor een plekje in de Taperia of tapasbar, zoals ook wij (2 keer na elkaar) deden. Je hebt een ruime keuze aan koude en warme tapas. Als aperitief kunnen wij zeker een van de plaatselijke vermuts aanraden. Alles is hier lekker en aan te raden. Zelfs het brood, met een tomaat erbij om zelf pa amb tomàquet te maken. Combineer dat met wat Jamon de bellota en je hebt een eenvoudig topgerecht.

Pan amb Tomaquet in La Tapería van El Nacional- Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Het leuke aan deze tapasbar is dat ze rondlopen met een aantal warme gerechten en wanneer je een van deze gerechten wil, is al wat je moet doen jouw hand opsteken en ze komen het jou met plezier serveren. Elke maand staat er trouwens een ander gerecht in de kijker en worden er een aantal tijdelijke tapas aangeprezen. Reserveer zeker nog een plekje voor een van die tijdelijke gerechten.
Zoals we hierboven al schreven, alles is hier lekker, maar één ding moet je echt wel proeven: de pan con chocolate, aceite y sal oftewel het brood met chocolade, olijfolie en zout. Je moet het gewoon proeven om het te geloven, het is niet te beschrijven. De perfecte afsluiter voor een geslaagde avond.

De Cocktailbar of Barra de Cócteles in El Nacional - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Voor la penúltima of voorlaatste drankje kan je nadien nog naar de cocteleria of hun cocktailbar. In deze sfeervolle setting sluit je de avond af in stijl. Laat je verleiden door een margarita, een old fashioned of ga voor een van hun eigen creaties. Maar ook overdag kan je er terecht, voor een lekkere vermut met een lokale tapa. We moeten wel eerlijk toegeven dat het adembenemende interieur toch beter tot zijn recht komt wanneer de nacht valt en alles magisch verlicht wordt door al die sfeervolle lampen. Ga tot slot zeker eens naar het toilet, daar zie je hoe het vroeger was. En voor de dames is er zelf een aparte ruimte om je snel even bij te poederen voor het je Barcelonese nachtleven intrekt.

 De poederkamer bij het toilet in El Nacional - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

 

El Nacional vind je op Passeig de Gracia nummer 24 bis en is 365 dagen per jaar open van 12u ‘s middags tot 2 of 3 uur ‘s nachts, met de keuken die open is tot middernacht tijdens de week en 1u ‘s nachts tijdens het weekend, je hoeft je dus niet te haasten. Overdag is er niet zoveel verloop, maar tegen ‘s avonds loopt het al snel vol en dan is deze plek ook op zijn best. Wij kunnen al niet wachten tot een volgende bezoekje aan Barcelona en El Nacional.

Kenny

Neruda, een nieuwe Spaanstalige film over Pablo Neruda

Olé, er is alweer een Spaanstalige film in de cinema: Neruda. De film gaat over, jawel, de Chileense dichter Pablo Neruda of liever over de jacht op hem bij het begin van de Koude Oorlog. Een grappige film noir met steracteur Gael García Bernal.

De film speelt zich af in Chile rond de periode 1946 – 1948. Pablo Neruda is dan senator en lid van de communistische partij en helpt Gabriel González Videla aan de macht. Na spanningen tussen socialisten en communisten verbiedt de president de communistische partij. Neruda uit felle kritiek op de regering en president Gabriel González Videla : hij noemt hem een rat en vriend van de nazi’s waarna een aanhoudingsbevel wordt uitgegeven en Neruda op de vlucht moet. De film gaat over die periode en schetst een Pablo Neruda die moet onderduiken in eigen land.

 

Pablo Neruda - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Neruda slaat dus samen met zijn vrouw op de vlucht en speelt een heerlijk kat en muis spel met inspecteur Óscar Peluchonnea, een klunzige maar vastberaden politieagent, meesterlijk gespeeld door steracteur  Gael García Bernal (die je wel kent uit Films als The Motorcycle Diaries, Babel en Amores Perros). Hij is overtuigd dat hij Neruda zal te pakken krijgen, maar of dat ook zo is, ga je beter zelf ontdekken.

Het is geen typische biopic, want soms lijkt het wel of niet Neruda, maar wel Óscar Peluchonnea de hoofdrol heeft of alleszins die liever zelf zou willen in deze film. Tijdens die periode schreef Neruda overigens verder aan Canto General, wat later een van zijn meesterwerken zou worden: een verzenkroniek van meer dan 15.000 en 231 gedichtenregels.

Regisseur van dienst is de Chileen Pablo Larraín. Je kan de film o.a. gaan bekijken in cinema Vendome (Elsene, Brussel), in Lumière (Brugge) of in Studio Skoop (Gent). In de meest gezellige bioscoop van Gent spelen ze hem voorlopig dagelijkse meermaals. Niet twijfelen dus als wat meer cultuur opsnuiven dit jaar bij je goede voornemens staat! Met dank aan Studio Skoop voor het beeldmateriaal. Als afsluiten posten we hieronder graag een vertaling van een de mooiste liefdesgedichten van Pablo Neruda: Mocht je me vergeten.

 

Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:

Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.

Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
– onverzoenlijk lief –
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

 

A089_C009_0101EX

 

Tapas in Parijs

Vooraleer we onze stap- en loopschoenen aantrekken voor Levensloop, nog snel een blogje over het voorbije weekend. We zijn er nog maar eens op uit getrokken … deze keer naar, jawel, Parijs. Nu, ik hoor jullie al denken, wat hebben jullie in godsnaam in Parijs verloren, deze blog gaat over Spanje … Toch, jullie zouden nu stilaan al moeten weten dat wij overal een link vinden met Spanje 😉 Ook deze keer dus …

La Mangerie - gezelschapHet Spanje in Parijs vonden we dankzij de meest getalenteerde uit onze vriendenkring, Nicolas Keppens. Nicolas is thuis in de lichtstad en wist ons te vertellen dat ze in de Petite Mangerie de beste tapas van Parijs serveerden. Dat zijn zeer zware woorden die we moesten testen … het testpubliek: mijn nicht Suzanne, haar nichten Katrien en Annelien, deze nicht en Nathalie, die het hoog nichtgehalte wat mocht compenseren :-)

De dames waren al snel akkoord met het idee om op vrijdagavond tapas te eten. De foto’s op het wereldwijde web waren overtuigend genoeg … het enige probleem: wat nemen we … La Mangerie of La Petite Mangerie. Voorzienig als we zijn, waagden we onze kans in de grootste van de twee: La Mangerie (welk toevallig ook dichter bij het hotel lag … op plan, in werkelijkheid en met Suzanne als gids bleek dit net iets anders). Reserveren kon via SMS, zeer handig. De bevestiging van de reservatie kwam er een dagje later.

Op vrijdag 9 september trokken we vanop Place de la République (uiteraard waren we gelogeerd in het Crowne Plaza Hotel … het verslag van de discussie om tot dat besluit te komen, bespaar ik jullie). Wat op plan (en in vogelvlucht) dus een kleine tocht bleek te worden, werd uiteindelijk een verkenningstocht door de straten van Parijs. Het werd zelfs zo erg dat een vriendelijke metrobediende ons ter hulp schoot en ons een plannetje van Google Maps afdrukte … ja … ZO erg … :-) Maar eind goed, al goed … iets na acht stonden we in het restaurant en werden we door een vriendelijke meneer ontvangen … en dit met een shotje alcohol. De mens moet gezien hebben dat ons (lees: mijn) stressniveau de pan uit swong. Ik kan alleen maar zeggen dat het shotje deugd deed … Het restaurant zelf leek piepklein. Gelukkig hadden we een reservatie. Een andere vriendelijke ober nam ons mee naar een kast (?) en we werden vriendelijk verzocht om door de kast naar een ander deel van het restaurant te stappen … Ik vraag mij af of ‘sortir de l’armoire‘ dezelfde betekenis heeft als bij ons 😉 Gelukkige had ik al enige ervaring en was dit al bij al niet zo’n traumatische ervaring, niettegenstaande dat mijn gezelschap bestond uit vier madammen :-p

Bestellen in La Mangerie

Door een mogelijk nog vriendelijker dametje werden we aan tafel gezet en we konden eraan beginnen. In ons zaaltje stonden er een 10-tal tafeltjes en een olijfboom (!). Bestellen gebeurt met pen en papier … heel handig. Invulblaadjes waarop je je eet- en drankkeuze kan aanduiden, werden nadien opgehaald door onze vriendelijke dienster. Wij kozen voor … (bijna) alles, uiteraard :-p : een overheerlijk stukje Onglet, hemels gebakken, patatas bravas, buratta met vijgjes (D-O-D-E-L-I-J-K), gazpacho, ceviche, … allemaal om ter heerlijkst. De drank vloeide rijkelijk … en dubbel. Na een eerste slok van mijn tweede G&T bleek dat ze de tonic waren vergeten … een goed gevuld glas waar later nog maar een klein streepje tonic bij kon. Na de eerste slok kwam in allerijl een ober aangelopen met nog een ‘kom’ Gin … blijkbaar hadden ze mij de verkeerde gebracht. Dus nu de juiste bestelling, van het huis! Het kon niet op.
Sfeerbeeld La MangerieNa wat zwelgen en vreten, kozen de dames voor een dessertje … bij ondergetekende was de brouwer al langs geweest, dus veel nood aan de bakker was er niet meer. Nu ja, de ogen van de dames waren ook veel groter dan hun buik wat resulteerde in vele restjes … zonde 😉

Na al dit lekkers was het tijd voor … de rekening. En die viel zeeeeer goed mee, rekening houdend met het feit dat we zo vol als een ei zaten, dat er redelijk wat alcohol is gevloeid (G&T, Ricard, een cocktail, …): net iets meer dan 300 euro, voor een gezelschap van 5. Als afsluiter werd er ons terug een shotje opgegoten waardoor de tocht naar huis eentje werd vol leute en plezier.

Voila, ik heb er terug honger van gekregen, ik hoop jullie ook :-) Dus, als jullie in Parijs zijn, zeker eens langsgaan in La Mangerie. Nicolas had overschot van gelijk!

Smakelijk!

Steven

Tapas MangerieTapas MangerieLa Mangerie Tapas

Team Crema Catalana

Levensloop Aalst komt nu snel dichterbij. In het weekend van 17-18 september zullen we met Team Crema Catalana 24u in estafette in beweging zijn, in de strijd tegen kanker. Tijd voor een update :) .

So far schreven 21 vrienden en familieleden zich in voor een uurtje meelopen/meewandelen, ja zelfs een aantal zware nachtelijke uren zijn al ingevuld. We hopen dat de weergoden ons gunstig gezind zullen zijn, en dat we in heel aangename omstandigheden onze toertjes aan de Osbroek mogen afwerken.

actiesDaarnaast hebben een aantal vrienden ons al gul gesponsord of een gift gedoneerd. Waarvoor uiteraard vééél dank. Twee fondsenwerving activiteiten bleken erg succesvol: de donatie van mijn lange lokken aan Think Pink werd royaal gesponsord en ook de gehaakte sterretjes vallen in de smaak. De verkoop van de kaarsenzakjes viel tegen, daar zijn we dan ook mee gestopt.

Staan nog op het programma: fondsenwerving tijdens het weekend zelf, met de verkoop van koude tapas en huisbereid ijs, door onze eigenste Els :) . Ook de sterretjes zullen daar nog aangeboden worden. En Lotte voorziet een grimestand voor groot en klein (ik wil ne woppie!)

13876261_10154367858303550_4364422506921428592_nIntussen staat de teller op 612 euro. Nog een 400 euro te gaan om ons streefgetal te behalen. Moet kunnen. Moet lukken. Wat alle beetjes helpen, niet waar?

Suzanne

ps: ja, je kan nog altijd inschrijven om mee te wandelen of te lopen: http://www.levensloop.be/teams/crema-catalana :) Of ga je liever aan de slag in de teamtent, voor ondersteuning bij de verkoop van de tapasbordjes? Laat ons zeker iets weten!

Music, maestro!

Het is midden augustus en voor veel studenten betekent dit: blokken. Achter de pc of in de bib, in stilte, of met een muziekje erbij, elke student heeft eigen tricks om taaie leerstof te tackelen. Indien de voorkeur uitgaat naar moed putten uit achtergrondmuziek, dan kunnen we het werk van Jorge Méndez aanraden.

Méndez, een jonge Mexicaan, componeert op zijn piano muziek die er is en niet is tegelijk. Ideaal om gewoon naar te luisteren, of om te ontspannen, als achtergrond bij het studeren, werken of ja, waarom niet, poetsen. Je kan Jorge volgen via  YouTube. De compilatie van 1 uur staat bij mij alvast onder ‘favorieten’:

Suzanne

 

De legende van Sant Jordi

Tijd om nog eens in de pen – of beter het klavier – te kruipen. Het Spaanse beestje in mij begint zich te woelen. De vele vakantiekiekjes op Facebook van vrienden en familie en de plannen van anderen maken het beestje zelfs nog onrustiger. Voor het einde van het jaar moet er nog een tripje gemaakt worden naar het Iberisch schiereiland, dat kan niet anders.

Terug in de tijd … naar de vakantiejob in Cambrils, nu ja het einde van de vaka Kristof en Kenny vertrokken vroeger naar het Belgenlandje, ik bleef nog wat werken tot het einde van de ‘temporada‘. Een leven dat ik wel gewoon kon worden, wonen aan het strand, enkele uurtjes werken en voor de rest genieten van het zonnetje, een beetje sporten en Spanje ontdekken. Dankzij de papa werd er een VISA aangemaakt op mijn naam … vrijheid! Letterlijk dan, want zonder VISA geen auto en zonder auto bleek Spanje toch wel wat klein 😉 Het stalen ros van dienst: een blauwe Fiat Punto.

Inma & JaimeIn de gedaantes van de twee mooiste mensen ter wereld, Inma en Jaime, had ik al snel ook een gids die mij enkele leuke plekjes toonde. Eén van die plekjes: Montblanc … neen, niet het dak van Europa, maar een Middeleeuws stadje in de buurt van Tarragona. Autistisch als we zijn, heeft Montblanc sindsdien al enkele keren op de planning gestaan. Niets zo leuk als mensen meenemen naar een plek die jij al een beetje kent … slachtoffers van dienst: de mama en de papa, de nicht, ons Wendy en ons Nathalie … en waarschijnlijk zullen er nog wel enkele slachtoffers volgen :) (nvdr: data van de selectierondes worden zo snel mogelijk bekend gemaakt 😉 )

Over Montblanc dan :) Zoals gezegd, een Middeleeuws stadje met een authentieke stadskern, omringd  Montblancdoor de stadsmuren van weleer. En is het nu net deze stad en haar bewoners die een rol spelen in de legende van Sant Jordi (Sint Joris). Heeeeel lang geleden, leefde er in Montblanc een draak die het leven van de stadsbewoners tot een hel maakte. Hun veestapel was niet meer veilig en al snel werd de bevolking bedreigd in haar voortbestaan door het gebrek aan voedsel. Om te vermijden dat dit zou gebeuren, besloot men om elke dag 1 mens te offeren aan de verschrikkelijke draak. De ongelukkigen waaronder de dochter van de koning werden bepaald door het lot, uiteraard 😉 Maar … eind goed, al goed … net voor de dochter van de koning zou verslonden worden door de verschrikkelijke draak, werd ze gered door een ridder, Sant Jordi. De draak werd een kopje kleiner gemaakt en op de plaats waar het bloed van de draak stroomde, bloeide een rozenstruik met rode rozen. Sindsdien is het een traditie van Catalaanse mannen om een rode roos te geven aan de vrouw van hun dromen.

MontblancWil je terug in de tijd? Bezoek dan Montblanc rond 23 April. Tijdens de Middeleeuwse week herbeleeft de stad haar geschiedenis met een prachtig festival. Zeker de moeite waard om eens te doen. En uiteraard, zie je de wegwijzer richting Montblanc op een ander moment te voorschijn komen, aarzel geen minuut om hem te volgen en het stadje te ontdekken.

 

 

Steven

Big ChuffyPS: ga in Montblanc op zoek naar het restaurant Big Chuffy … als je het vindt, zeker een hamburgertje gaan eten, het is de moeite 😉 Ik vind jammer genoeg niets meer op het net over dit restaurant, ik hoop dat het nog bestaat … De Big Chuffy, te zien op de foto, was net iets te groot … maar er waren ook normale porties te verkrijgen :) Liever geen hamburger? Neem dan een hotdog … van 50 cm … size doesn’t matter zeggen ze dan. Que aproveche!

 

Gran Canaria Culinair

Een verblijf op Gran Canaria is meer dan zon, zee en strand. Tussen al dat vermaak door, moet een mens namelijk ook eten. Het moet gezegd, op onze vakantie hebben  we niet veel culinaire treffers ontdekt, maar twee speciale adresjes zijn wel het vermelden waard.

360° Restaurant & Lounge
Trek je beste kleren aan v360boor een avondje uit in stijl. Het restaurant en de bijbehorende bar 360° bevinden zich op de 8ste verdieping van het sjieke Bohemia Suites & Spa, in Playa del Inglés. Vanuit het restaurant krijg je een mooi panoramisch uitzicht over de Atlantische Oceaan en de duinen van Maspalomas. Romantische zielen kunnen zich in de bar vergapen aan de ondergaande zon.
Op het menu: verfijnde gerechten voor de liefhebbers van gastronomische verwennerij. Ik weet niet meer wat ik gekozen had, maar zowel voorgerecht, hoofdgerecht als dessert waren top! In vergelijking met andere restaurants op het eiland is 360° niet goedkoop, maar naar onze maatstaven is het zeker betaalbaar.

Restaurante El Centro Guayadeque
360cHelemaal anders, maar minstens even lekker zijn de traditionele tapas in El Centro Guayadeque. Verstopt in de bergen, is dit restaurant met Canarische specialiteiten een must voor liefhebbers van authentieke gerechten en een speciaal kader. Het restaurant is namelijk ingericht in een grot, die met pikhouweel verder uitgebreid werd tot de huidige afmetingen. De verschillende inhammen geven plaats aan groepen gasten die gezellig samen willen genieten van een avondje uit. Tijdens ons bezoek waren er alvast heel wat verjaardagsdineetjes aan de gang.

Nog resto-hits ontdekt tijdens je verblijf op Gran Canaria? Laat het ons zeker weten!

Suzanne

 

 

Spanje overal

Jaja, Spanje is echt overal. Helemaal onverwachts, in een vergeten uithoek van Frankrijk, tijdens een lui verlofje, werden we herinnerd aan ons geliefde Spanje.

De jaarlijkse Frankrijktrip ging dit jaar richting departement Lorraine, in het hoge noorden. We logeerden in Revigny-sur-Ornain, een slapend dorpje waar echt geen zak te beleven valt. Alleen onze verblijfplaats, het prachtige Maison Forte, verdient met stip een aanbeveling. Op zoek naar interessante plaatsjes belandden we in Châlons-en-Champagne, ook wel la Venise Pétillante genoemd.

Chalons-en-Champagne is een aangenaam stadje, en een bezoekje waard omwille van de collégiale Notre-Dame en Vaux, die deel uitmaakt van het UNESCO werelderfgoed. De kerk heeft de grootste beiaard van Europa, met in totaal 56 klokken. Wat hem voor ons interessant maakt, is dat hij op de weg ligt. Niet op zomaar een weg, maar dé weg. De weg naar Santiago de Compostela…. Er zijn veel wegen die naar Compostela leiden. Châlons-en-Champagne vinden we op de Vézelay-route, tussen Namen en Vézelay, ook gekend als de GR 654 en vaak gebruikt door Duitse en Belgische pelgrims.

madeleineNog een topper in de streek, Commercy, bakermat van het culinaire hoogtepunt la Madeleine. De oorsprong ervan gaat terug tot het midden van de 18e eeuw en wordt gelinkt aan een diner georganiseerd door Stanislas, toenmalige koning van Lotharingen, waar zich het ultieme drama voordeed: er was geen dessert voorzien. Gelukkig had de koning de inventieve Madeleine in dienst, die zonder verpinken een heerlijk koekje serveerde.

Madeleintjes hebben de vorm van een schelp. Toeval? *It’s Santiago all over*
De zalige cakejes bestaan ook in een Spaanse variant: la magdalena. In Spanje lijken ze traditioneel meer op muffins, en hebben ze niet vaak de typische schelpvorm van hun Franse tegenhanger. De ingrediënten zijn echter hetzelfde. De theorie dat het recept meereisde op de weg naar naar Santiago, lijkt niet eens zo ver gezocht. Hoe of wat, wij gaan er alvast niet van wakker liggen. Als het maar lekker is, niet waar?

Suzanne

Op zoek naar Portugal… in Brussel

Hoog tijd om nog eens een zijsprongetje te maken naar onze Portugese vrienden. En dit zonder de landsgrenzen over te steken. Samen met mijn collega Liesbeth (nope, we kunnen elkaar echt niet missen :) ), ging het in week twee van mijn staycation richting hoofdstad, op zoek naar wat authentieke Portugese sfeer.

En jawel, lang heeft het niet geduurd, of we waanden ons helemaal in het zonnige zuiden. Dat de temperaturen vandaag boven de 30 graden gingen, hielp ook wel.  Het station Brussel-Zuid is een goede uitvalsbasis om de Portugese tour van Brussel te beginnen. Van het station is het maar een vijf à tien minuten wandelen naar de buurt rond de Hallepoort in Sint-Gillis, waar het al Portugees is wat de klok slaat. We onthouden Restaurant Coimbra (Jean Volderslaan) voor een diner op een warme zomeravond en O Castiço (Waterloosesteenweg) voor een snelle lunch. Op beide plaatsen kan je aan de tafeltjes rondom Portugees horen, altijd een goede indicatie voor de kwaliteit van het eten. Iets hogerop de Waterloosesteenweg wandelden we ook een eerste Portugese shop binnen, Casa Peixoto, een klein kruidenierswinkeltje, maar we zagen al wat interessante lekkernijen, met uiteraard de beroemde pasteis op kop.

Een fikse wandeling via de Louizalaan, bracht ons naar de vijvers van Elsene, met het Flageyplein, gekend als een buurt met veel Portugese cafés en winkeltjes. Op de hoek van de Boondaalsesteenweg en de Brouwerijstraat, troffen we een hommage aan Fernando Pessoa, bestaande uit twee zitbanken bekleed met typische azulejos. Een van de twee heeft de afbeelding van Pessoa en citaten in het Nederlands, Frans en Portugees. Zijn standbeeld staat een eindje verderop, aan het begin van de Zwanenstraat.

Op ongeveer anderhalve kilometer, in de Kroonlaan, bevindt zich het vermaarde koffiehuis Garcia (Pastelaria e Padaria Artisanal Portuguesa). Hier is het altijIMG_3754d zoeken naar een tafeltje en aanschuiven om te kunnen genieten van de typische gebakjes. Nee, wie op dieet is, kan dit adresje beter niet onthouden. Of doen zoals ons, en te voet verder trekken richting de Leuvensesteenweg in Elsene, via het Jubelpark en het Ambiorixplein, goed voor een dikke drie kilometer.

In deze buurt vonden we een heuse Portugese supermarkt, Luso Loja en het kleinere Casa Portuguesa (Van Campenhoutstraat). Oftewel gezellig snuisteren tussen de vinho verde, de bacalhau, feijões in alle vormen en maten en gebakjes allerhande. Dat de terugreis met de nodige bagage en dus per metro (halte Schuman is vlakbij) verliep, hoeft geen betoog. Stuk voor stuk fijne oorden ontdekt, waar ze ons ongetwijfeld terug gaan zien!

Suzanne

Naar de film …

Zondag … blogdag … of filmdag? Een tijdje geleden kondigden we vol enthousiasme de nieuwe film van Pedro Almodóvar aan. Plannen werden gesmeed om zo snel mogelijk naar de film te gaan kijken … even opzoeken waar ze de film speelden en de agenda’s openslaan om een datum te vinden. Dat laatste bleek niet zo evident. Wat zijn wij toch drukbezette mensen met volgeplande dagen. Ik geef het toe, ik tref schuld … sporten neemt tegenwoordig het grootste deel van de agenda over … ‘Summer Body 2017‘ is in de maak 😉 … daarbij komt ook nog eens de zoektocht naar een ontspannen en lenig ‘Yoga Body 2.0‘ en ja, de week is volgeboekt :-)

Julieta

MAAR … het is uiteindelijk toch gelukt een avond te vinden waarop de 4 muskutiers een ‘date’ hadden in Gent. Even leek een geannulleerde vlucht roet in het eten te gooien, maar uiteindelijk kwam alles goed … afspraak aan het station Gent-St.Pieters, aan de fontijn. Nog snel tijd voor een picnic en nadien een gezonde wandeling in een gezellige avondwarmte richting Korenmarkt.

Op maandagavond naar de film in Gent betekent dat we allemaal studentenkorting kregen … Suzanne had haar studentenkaart al in de aanslag, maar dit bleek uiteindelijk voor niets nodig … onze jeugdige gezichtjes volstonden (de botox en het collageen mag nog even in de kast blijven) … of was het sociale maandag? Nog snel een plasje en wij op zoek naar een plaatsje in de overvolle (ahum) filmzaal.

De afwezigen hadden ongelijk! Zelf ben ik geen Almodóvar-kenner … nu ja, ik kan enkele van zijn films opnoemen, maar om de één of andere reden is het mij nog nooit gelukt zijn films te bekijken, buiten twee dan … La piel que habito en, de laatste, Julieta.

En het was een pareltje. In de film maken we kennis met Julieta, een dame die schijnbaar gelukkig is. Maar niets is wat het lijkt. Een toevallige ontmoeting met een jeugdvriendin van haar dochter gooit alle plannen in de war. Door middel van flashbacks en meeslepende muziek vertelt Almodóvar het levensverhaal van de blonde Julieta … en haar zoektocht naar haar grootste schat … haar dochter Antía, van wie ze weinig tot niets weet. 14599356584885

Ik heb in elk geval genoten van dit filmavondje … vrolijker wordt je er niet van, maar de film is echt, vertelt het leven zoals het kan lopen, zonder te overdrijven. Het verhaal van Julieta kan ieder van ons overkomen, het is geen fictie … en dat maakt het net zo mooi. Plan alvast een filmavondje in met vrienden, met je bijslaap of me je halve trouwboek en geniet!

Steven

PS: ze spelen Julieta nog in de Sphinx, geen zin in de Gentse Feesten, ga zeker een kijkje nemen!