Music, maestro!

Het is midden augustus en voor veel studenten betekent dit: blokken. Achter de pc of in de bib, in stilte, of met een muziekje erbij, elke student heeft eigen tricks om taaie leerstof te tackelen. Indien de voorkeur uitgaat naar moed putten uit achtergrondmuziek, dan kunnen we het werk van Jorge Méndez aanraden.

Méndez, een jonge Mexicaan, componeert op zijn piano muziek die er is en niet is tegelijk. Ideaal om gewoon naar te luisteren, of om te ontspannen, als achtergrond bij het studeren, werken of ja, waarom niet, poetsen. Je kan Jorge volgen via  YouTube. De compilatie van 1 uur staat bij mij alvast onder ‘favorieten’:

Suzanne

 

De legende van Sant Jordi

Tijd om nog eens in de pen – of beter het klavier – te kruipen. Het Spaanse beestje in mij begint zich te woelen. De vele vakantiekiekjes op Facebook van vrienden en familie en de plannen van anderen maken het beestje zelfs nog onrustiger. Voor het einde van het jaar moet er nog een tripje gemaakt worden naar het Iberisch schiereiland, dat kan niet anders.

Terug in de tijd … naar de vakantiejob in Cambrils, nu ja het einde van de vaka Kristof en Kenny vertrokken vroeger naar het Belgenlandje, ik bleef nog wat werken tot het einde van de ‘temporada‘. Een leven dat ik wel gewoon kon worden, wonen aan het strand, enkele uurtjes werken en voor de rest genieten van het zonnetje, een beetje sporten en Spanje ontdekken. Dankzij de papa werd er een VISA aangemaakt op mijn naam … vrijheid! Letterlijk dan, want zonder VISA geen auto en zonder auto bleek Spanje toch wel wat klein 😉 Het stalen ros van dienst: een blauwe Fiat Punto.

Inma & JaimeIn de gedaantes van de twee mooiste mensen ter wereld, Inma en Jaime, had ik al snel ook een gids die mij enkele leuke plekjes toonde. Eén van die plekjes: Montblanc … neen, niet het dak van Europa, maar een Middeleeuws stadje in de buurt van Tarragona. Autistisch als we zijn, heeft Montblanc sindsdien al enkele keren op de planning gestaan. Niets zo leuk als mensen meenemen naar een plek die jij al een beetje kent … slachtoffers van dienst: de mama en de papa, de nicht, ons Wendy en ons Nathalie … en waarschijnlijk zullen er nog wel enkele slachtoffers volgen :) (nvdr: data van de selectierondes worden zo snel mogelijk bekend gemaakt 😉 )

Over Montblanc dan :) Zoals gezegd, een Middeleeuws stadje met een authentieke stadskern, omringd  Montblancdoor de stadsmuren van weleer. En is het nu net deze stad en haar bewoners die een rol spelen in de legende van Sant Jordi (Sint Joris). Heeeeel lang geleden, leefde er in Montblanc een draak die het leven van de stadsbewoners tot een hel maakte. Hun veestapel was niet meer veilig en al snel werd de bevolking bedreigd in haar voortbestaan door het gebrek aan voedsel. Om te vermeiden dat dit zou gebeuren, besloot men om elke dag 1 mens te offeren aan de verschrikkelijke draak. De ongelukkigen waaronder de dochter van de koning werden bepaald door het lot, uiteraard 😉 Maar … eind goed, al goed … net voor de dochter van de koning zou verslonden worden door de verschrikkelijke draak, werd ze gered door een ridder, Sant Jordi. De draak werd een kopje kleiner gemaakt en op de plaats waar het bloed van de draak stroomde, bloeide een rozenstruik met rode rozen. Sindsdien is het een traditie van Catalaanse mannen om een rode roos te geven aan de vrouw van hun dromen.

MontblancWil je terug in de tijd? Bezoek dan Montblanc rond 23 April. Tijdens de Middeleeuwse week herbeleeft de stad haar geschiedenis met een prachtig festival. Zeker de moeite waard om eens te doen. En uiteraard, zie je de wegwijzer richting Montblanc op een ander moment te voorschijn komen, aarzel geen minuut om hem te volgen en het stadje te ontdekken.

 

 

Steven

Big ChuffyPS: ga in Montblanc op zoek naar het restaurant Big Chuffy … als je het vindt, zeker een hamburgertje gaan eten, het is de moeite 😉 Ik vind jammer genoeg niets meer op het net over dit restaurant, ik hoop dat het nog bestaat … De Big Chuffy, te zien op de foto, was net iets te groot … maar er waren ook normale porties te verkrijgen :) Liever geen hamburger? Neem dan een hotdog … van 50 cm … size doesn’t matter zeggen ze dan. Que aproveche!

 

Gran Canaria Culinair

Een verblijf op Gran Canaria is meer dan zon, zee en strand. Tussen al dat vermaak door, moet een mens namelijk ook eten. Het moet gezegd, op onze vakantie hebben  we niet veel culinaire treffers ontdekt, maar twee speciale adresjes zijn wel het vermelden waard.

360° Restaurant & Lounge
Trek je beste kleren aan v360boor een avondje uit in stijl. Het restaurant en de bijbehorende bar 360° bevinden zich op de 8ste verdieping van het sjieke Bohemia Suites & Spa, in Playa del Inglés. Vanuit het restaurant krijg je een mooi panoramisch uitzicht over de Atlantische Oceaan en de duinen van Maspalomas. Romantische zielen kunnen zich in de bar vergapen aan de ondergaande zon.
Op het menu: verfijnde gerechten voor de liefhebbers van gastronomische verwennerij. Ik weet niet meer wat ik gekozen had, maar zowel voorgerecht, hoofdgerecht als dessert waren top! In vergelijking met andere restaurants op het eiland is 360° niet goedkoop, maar naar onze maatstaven is het zeker betaalbaar.

Restaurante El Centro Guayadeque
360cHelemaal anders, maar minstens even lekker zijn de traditionele tapas in El Centro Guayadeque. Verstopt in de bergen, is dit restaurant met Canarische specialiteiten een must voor liefhebbers van authentieke gerechten en een speciaal kader. Het restaurant is namelijk ingericht in een grot, die met pikhouweel verder uitgebreid werd tot de huidige afmetingen. De verschillende inhammen geven plaats aan groepen gasten die gezellig samen willen genieten van een avondje uit. Tijdens ons bezoek waren er alvast heel wat verjaardagsdineetjes aan de gang.

Nog resto-hits ontdekt tijdens je verblijf op Gran Canaria? Laat het ons zeker weten!

Suzanne

 

 

Spanje overal

Jaja, Spanje is echt overal. Helemaal onverwachts, in een vergeten uithoek van Frankrijk, tijdens een lui verlofje, werden we herinnerd aan ons geliefde Spanje.

De jaarlijkse Frankrijktrip ging dit jaar richting departement Lorraine, in het hoge noorden. We logeerden in Revigny-sur-Ornain, een slapend dorpje waar echt geen zak te beleven valt. Alleen onze verblijfplaats, het prachtige Maison Forte, verdient met stip een aanbeveling. Op zoek naar interessante plaatsjes belandden we in Châlons-en-Champagne, ook wel la Venise Pétillante genoemd.

Chalons-en-Champagne is een aangenaam stadje, en een bezoekje waard omwille van de collégiale Notre-Dame en Vaux, die deel uitmaakt van het UNESCO werelderfgoed. De kerk heeft de grootste beiaard van Europa, met in totaal 56 klokken. Wat hem voor ons interessant maakt, is dat hij op de weg ligt. Niet op zomaar een weg, maar dé weg. De weg naar Santiago de Compostela…. Er zijn veel wegen die naar Compostela leiden. Châlons-en-Champagne vinden we op de Vézelay-route, tussen Namen en Vézelay, ook gekend als de GR 654 en vaak gebruikt door Duitse en Belgische pelgrims.

madeleineNog een topper in de streek, Commercy, bakermat van het culinaire hoogtepunt la Madeleine. De oorsprong ervan gaat terug tot het midden van de 18e eeuw en wordt gelinkt aan een diner georganiseerd door Stanislas, toenmalige koning van Lotharingen, waar zich het ultieme drama voordeed: er was geen dessert voorzien. Gelukkig had de koning de inventieve Madeleine in dienst, die zonder verpinken een heerlijk koekje serveerde.

Madeleintjes hebben de vorm van een schelp. Toeval? *It’s Santiago all over*
De zalige cakejes bestaan ook in een Spaanse variant: la magdalena. In Spanje lijken ze traditioneel meer op muffins, en hebben ze niet vaak de typische schelpvorm van hun Franse tegenhanger. De ingrediënten zijn echter hetzelfde. De theorie dat het recept meereisde op de weg naar naar Santiago, lijkt niet eens zo ver gezocht. Hoe of wat, wij gaan er alvast niet van wakker liggen. Als het maar lekker is, niet waar?

Suzanne

Op zoek naar Portugal… in Brussel

Hoog tijd om nog eens een zijsprongetje te maken naar onze Portugese vrienden. En dit zonder de landsgrenzen over te steken. Samen met mijn collega Liesbeth (nope, we kunnen elkaar echt niet missen :) ), ging het in week twee van mijn staycation richting hoofdstad, op zoek naar wat authentieke Portugese sfeer.

En jawel, lang heeft het niet geduurd, of we waanden ons helemaal in het zonnige zuiden. Dat de temperaturen vandaag boven de 30 graden gingen, hielp ook wel.  Het station Brussel-Zuid is een goede uitvalsbasis om de Portugese tour van Brussel te beginnen. Van het station is het maar een vijf à tien minuten wandelen naar de buurt rond de Hallepoort in Sint-Gillis, waar het al Portugees is wat de klok slaat. We onthouden Restaurant Coimbra (Jean Volderslaan) voor een diner op een warme zomeravond en O Castiço (Waterloosesteenweg) voor een snelle lunch. Op beide plaatsen kan je aan de tafeltjes rondom Portugees horen, altijd een goede indicatie voor de kwaliteit van het eten. Iets hogerop de Waterloosesteenweg wandelden we ook een eerste Portugese shop binnen, Casa Peixoto, een klein kruidenierswinkeltje, maar we zagen al wat interessante lekkernijen, met uiteraard de beroemde pasteis op kop.

Een fikse wandeling via de Louizalaan, bracht ons naar de vijvers van Elsene, met het Flageyplein, gekend als een buurt met veel Portugese cafés en winkeltjes. Op de hoek van de Boondaalsesteenweg en de Brouwerijstraat, troffen we een hommage aan Fernando Pessoa, bestaande uit twee zitbanken bekleed met typische azulejos. Een van de twee heeft de afbeelding van Pessoa en citaten in het Nederlands, Frans en Portugees. Zijn standbeeld staat een eindje verderop, aan het begin van de Zwanenstraat.

Op ongeveer anderhalve kilometer, in de Kroonlaan, bevindt zich het vermaarde koffiehuis Garcia (Pastelaria e Padaria Artisanal Portuguesa). Hier is het altijIMG_3754d zoeken naar een tafeltje en aanschuiven om te kunnen genieten van de typische gebakjes. Nee, wie op dieet is, kan dit adresje beter niet onthouden. Of doen zoals ons, en te voet verder trekken richting de Leuvensesteenweg in Elsene, via het Jubelpark en het Ambiorixplein, goed voor een dikke drie kilometer.

In deze buurt vonden we een heuse Portugese supermarkt, Luso Loja en het kleinere Casa Portuguesa (Van Campenhoutstraat). Oftewel gezellig snuisteren tussen de vinho verde, de bacalhau, feijões in alle vormen en maten en gebakjes allerhande. Dat de terugreis met de nodige bagage en dus per metro (halte Schuman is vlakbij) verliep, hoeft geen betoog. Stuk voor stuk fijne oorden ontdekt, waar ze ons ongetwijfeld terug gaan zien!

Suzanne

Naar de film …

Zondag … blogdag … of filmdag? Een tijdje geleden kondigden we vol enthousiasme de nieuwe film van Pedro Almodóvar aan. Plannen werden gesmeed om zo snel mogelijk naar de film te gaan kijken … even opzoeken waar ze de film speelden en de agenda’s openslaan om een datum te vinden. Dat laatste bleek niet zo evident. Wat zijn wij toch drukbezette mensen met volgeplande dagen. Ik geef het toe, ik tref schuld … sporten neemt tegenwoordig het grootste deel van de agenda over … ‘Summer Body 2017‘ is in de maak 😉 … daarbij komt ook nog eens de zoektocht naar een ontspannen en lenig ‘Yoga Body 2.0‘ en ja, de week is volgeboekt :-)

Julieta

MAAR … het is uiteindelijk toch gelukt een avond te vinden waarop de 4 muskutiers een ‘date’ hadden in Gent. Even leek een geannulleerde vlucht roet in het eten te gooien, maar uiteindelijk kwam alles goed … afspraak aan het station Gent-St.Pieters, aan de fontijn. Nog snel tijd voor een picnic en nadien een gezonde wandeling in een gezellige avondwarmte richting Korenmarkt.

Op maandagavond naar de film in Gent betekent dat we allemaal studentenkorting kregen … Suzanne had haar studentenkaart al in de aanslag, maar dit bleek uiteindelijk voor niets nodig … onze jeugdige gezichtjes volstonden (de botox en het collageen mag nog even in de kast blijven) … of was het sociale maandag? Nog snel een plasje en wij op zoek naar een plaatsje in de overvolle (ahum) filmzaal.

De afwezigen hadden ongelijk! Zelf ben ik geen Almodóvar-kenner … nu ja, ik kan enkele van zijn films opnoemen, maar om de één of andere reden is het mij nog nooit gelukt zijn films te bekijken, buiten twee dan … La piel que habito en, de laatste, Julieta.

En het was een pareltje. In de film maken we kennis met Julieta, een dame die schijnbaar gelukkig is. Maar niets is wat het lijkt. Een toevallige ontmoeting met een jeugdvriendin van haar dochter gooit alle plannen in de war. Door middel van flashbacks en meeslepende muziek vertelt Almodóvar het levensverhaal van de blonde Julieta … en haar zoektocht naar haar grootste schat … haar dochter Antía, van wie ze weinig tot niets weet. 14599356584885

Ik heb in elk geval genoten van dit filmavondje … vrolijker wordt je er niet van, maar de film is echt, vertelt het leven zoals het kan lopen, zonder te overdrijven. Het verhaal van Julieta kan ieder van ons overkomen, het is geen fictie … en dat maakt het net zo mooi. Plan alvast een filmavondje in met vrienden, met je bijslaap of me je halve trouwboek en geniet!

Steven

PS: ze spelen Julieta nog in de Sphinx, geen zin in de Gentse Feesten, ga zeker een kijkje nemen!

The Boss in Barcelona

Nu de beste live perfomer ter wereld (en ver daarbuiten) op zaterdag TW Classic met verve afsloot, is het tijd voor een kleine Throwback Tuesday, met een terugblik op het eerste concert van The River Tour op Europese bodem. Want dat was… in Barcelona. Jep, op zaterdag 14 mei speelde Springsteen Camp Nou plat, en ondergetekende was erbij :) .

Even leek het alsof de avond in het water zou vallen, want net na 18u gingen in Barcelona de watersluizen genadeloos open. Rond 19u en nadat iedereen zich zo’n afgrijselijke fluo regenponcho had aangeschaft, klaarde het echter al weer uit, en de rest van de avond scheen er een zacht zonnetje over de voetbaltempel Camp Nou. Met mijn goedkope ticket, zat ik helemaal in de nok van het stadion. Ok, dan zie je niet veel van het podium, maar het uitzicht met aan de ene kant, de bergen, en aan de andere kant, t stad, en dit gecombineerd met een ondergaande zon en een sublieme soundtrack… I’ve seen worse…

Zo’n 65.000 toeschouwers hadden het voorrecht El Jefe en zijn legendarische E-Street band, drie en een half uur pure magie te zien brengen op de opener van de Europese tournee. Uiteraard waren de setlist en de sfeer nog véél beter dan Werchter (bevooroordeeld? ikk? ), al was het maar omwille van de bloedmooie versie van Point Blank die het stadion hypnotiseerde:

Mijn verblijf in Barcelona was zeer kort -concert only- (ja, ge zijt fan of ge zijt het niet hé) maar toch lang genoeg om nog een ontdekking te doen. De lunch in Tarranà was namelijk een zeer aangename verrassing, en een bezoekje wordt bij deze warm aanbevolen. Net zoals de hele wijk Barri de Sant Antoni eigenlijk, super gezellig en met een overaanbod aan coole barretjes. In de gaten houden, die Barri…

Suzanne

 

Crema Catalana neemt deel aan Levensloop Aalst

Het is ons een eer en een genoegen te mogen aankondigen dat we met team Crema Catalana deelnemen aan Levensloop Aalst in het weekend van 17 en 18 september 2016.

Levensloop, via Stichting tegen Kanker, is een gemeenschapsevenement uit solidariteit met kankerpatiënten. Teams lopen/wandelen gedurende 24 in estafette op een vastgelegd parcours. Wil je ons team graag steunen? Dat kan op verschillende manieren:

WANDEL/LOOP IN ONS TEAM

Registreer je via http://www.levensloop.be/teams/crema-catalana: je moet een profiel aanmaken via ‘vervoegen’. Na betaling van € 10 is de inschrijving afgerond (met deze bijdrage ben je ook verzekerd tijdens het event). Je ontvangt daarna een link naar onze Doodle waar je een time slot van 1 uur kan kiezen. Tijdens Levensloop kom je best een half uur voor de start van je gekozen wandeluur/loopuur naar onze tent.

logoKOOP EEN KAARSENZAKJE

Een belangrijk onderdeel van Levensloop is de kaarsenceremonie. Op zaterdagavond worden alle kaarsjes in de kaarsenzakjes aangestoken. Hierdoor wordt het parcours verlicht met warme herinneringen. Deze zakjes zijn te koop aan 5 euro, en kunnen gepersonaliseerd worden met een berichtje, een tekening,… Je kan de kaarsenzakjes aankopen via ons (mail naar ) en ook aan ons terug bezorgen ten laatste tegen 1 september, zodat alle zakjes tijdig naar het organisatiecomité kunnen gebracht worden.

BEN/KEN JIJ EEN VECHTER?

Heb je ooit de diagnose van kanker gekregen? Dan ben je voor Levensloop een Vechter, en een eregast! Vechters krijgen een speciale plaats tijdens de drie ceremonies en de organisatie voorziet speciaal voor hen een leuk en luchtig programma. Wij wandelen/lopen voor de Vechters, en wij hopen via ons team een aantal Vechters de kans te mogen geven op een bijzonder weekend, speciaal voor hen. Registreer als Vechter via http://www.levensloop.be/relays/aalst-2016

JOIN HET TENTTEAM

Tijdens Levensloop wordt er verder aan fondsenwerving gedaan. Met onze teamnaam kunnen we niet anders dan richting tapas gaan :) . Onze teamtent heeft dus nood aan een aantal lieve vrijwilligers voor de verkoopstand, het onthaal van de wandelaars/lopers, bevoorrading van de teamleden … Laat gerust een berichtje als je deel wil uitmaken van dit stukje onmisbaar team!

 

Lo que mueve el mundo

Vakantie … de hoogste tijd om een boekje te lezen. En waarom niet in het Spaans? Straffe kost deze keer: Lo que mueve el mundo uit 2013, door de baskische auteur Kirmen Uribe. Het boek gaat over het leven van Robert Mussche, een vergeten schrijver uit Gent. Mussche werd amper 33 jaar, maar zijn verhaal is zeker de moeite waard om te vertellen. Eentje vol vriendschap en bovenal zeer leerrijk … toch voor een onwetende als ik 😉 Blijkbaar heb ik tijdens de lessen geschiedenis zitten dromen … of ze hebben het ons niet verteld :)

201304054picasso-incrustadaHet boek begint bij het bombardement van Guernika tijdens de Spaanse burgeroorlog. Als gevolg van het bombardement zond een deel van de Baskische bevolking hun kroost naar andere Europese steden, in de hoop ze een betere toekomst te geven (Picasso’s Guernika handelt ook over dit bombardement, en is te zien in de Reina Sofia in Madrid). Veel van deze kinderen kwamen terecht in Gent, waar ze werden opgevangen door verschillende families. Één van deze families was de familie Mussche, die zich ontfermde over Karamentxu. Later zou Robert Mussche zijn dochtertje noemen naar dit meisje.

Het verhaal gaat verder en doet de levenswandel van Robert Mussche en zijn kompaan Herman Thierry uit de doeken. De band die beide Gentenaars hadden, hoe hun vriendschap de tand destijds doorstond (met de nodige ups en downs) en hoe het hen verging in hun latere leven.

Op het einde van de IIde wereldoorlog wordt Robert Mussche door de Duitsers gevangen genomen en overgebracht naar het kamp Cap_Arcona_burningNeuengamme, een concentratiekamp ten zuiden van Hamburg. Naar schatting werden er in dit kamp 106.000 mensen, waaronder joden, verzetstrijders, homo’s, … gevangen gehouden en verloren er 42.000 het leven. Als bij wonder overleefde Mussche het kamp. Op 3 mei 1945 werd het kamp door de Duitsers zelf ontruimd, en dit om te vermeiden dat hun gruweldaden aan het licht zouden komen. Duizenden gevangen werden ondergebracht op schepen in de baai van Lübeck, een tocht die het meerendeel te voet heeft afgelegd. Door een jammerlijke inschattingsfout werden de schepen onder vuur genomen door de RAF, met vele doden tot gevolg, ook Robert Mussche.

Lees zeker eens het boek en ontdek het relaas van Robert, Herman, Karametxu, Carmen en haar mama. Het boek is gebaseerd op waargebeurde feiten, maar de auteur liet ook zijn eigen fantasie de loop.

Veel leesplezier!

Steven

Tapasweek

Naar jaarlijkse gewoonte, vindt van 10 tot 19 juni de Tapasweek plaats, met als hoogtepunt de Werelddag van de Tapa, op 16 juni 2016.

Nu hebben wij geen excuus nodig om onze beentjes onder een tapastafel te steken, maar zo een officieel kader maakt het extra leuk. De deelnemende restaurants van de Tapasweek beperken zich tot het Brusselse, maar ik denk dat wij zullen opteren voor een Oilsjters alternatief, we hebben nu eenmaal het geluk een van de beste tapasbars op wandelafstand te hebben :)

Wie het tapasgebeuren liever thuis opvolgt, kan alvast het volgende receptje proberen:

Neem 1 chorizo en snijd die in plakjes. Leg de plakjes in een ovenschotel en zet deze ongeveer 10 minuten in een op 200 graden voorverwarmde oven. Too easy en heel lekker. Smullen maar :)

Suzanne