Een sprookjesachtige stopplaats op weg naar Spanje

Ook wij (Kenny & dé vriendin Els) deden dit jaar mee aan de jaarlijkse vakantieuittocht richting Spanje. Niet met het vliegtuig, maar met de gloednieuwe bedrijfswagen (met dank aan mijn geweldig management Peter & Sabine).

Wat vroeger een uitputtingsslag was,  1.300 km tot het eerste leuke kustplaatsje over de Frans-Spaanse grens in 1 rit, besloten we dit jaar de trektocht naar het zuiden in 2 dagen te verdelen. We waren het snel eens: De stopplaats moest ergens halfweg de autoroute du Soleil worden, dichtbij de snelweg maar toch rustig en iets leuks waar we onze eerste roadtrip door de Costa Brava & Costa Daurada in stijl konden inzetten.

Het werd Tournus, iets voor Lyon en ongeveer halverwege. Eerst was ook Lyon een optie, maar we wilden de drukte van een grote stad vermijden en dus kozen we voor Tournus, wat een klein maar gezellig dorpje leek, vlakbij de snelweg. Na wat zoekwerk kwamen we uiteindelijk bij Chateau de Préty uit, een charmant kasteeltje met slechts 6 kamers. 120 euro per nacht is niet weinig, maar dat hadden we er wel over voor een sfeervolle overnachtplek, hopelijk een goed bed, een zwembad en een ontbijt de volgende morgen. Dus snel boeken via internet, want er waren slechts 2 kamers meer vrij.

We vertrokken ’s morgens op tijd (6 uur was het plan, 7u30 de realiteit) om daar in de namiddag aan te komen, want vanaf 15 uur kon je inchecken. Het werd een vlotte rit met de hitte die ons tegemoet kwam. We nemen de afslag Tournus op de autoroute du Soleil, de Fransen slaan nog snel wat geld uit onze zakken met de péage en de GPS geeft aan dat het nog 5 km rijden is, ideaal! We rijden door tot in het gehucht Préty, waar onze chateau zou moeten liggen. De GPS geeft aan dat we onze bestemming bereikt hebben, maar we staan voor een gesloten poort, nergens een aanduiding van hotel of een bel. Dan maar een rondje rond het domein rijden…het ziet er allemaal groot en mooi uit, maar nergens leven te bespeuren. Gesloten ramen aan de achterkant en nergens iets dat verwijst naar een hotel of chambre d’hôte. Nog maar een rondje dan…geen leven te bespeuren. Plots zien we een kleine oude deur met een bel. Aha, we hebben het gevonden. Helaas, niemand komt opendoen. Dan maar eens bellen naar het nummer op de reservatie, maar ook geen teken van leven hier. Nog maar een rondje dan?

Iets verder zit een ouder koppel op hun terras en we (Els) besluit dan maar eens te vragen of hier uberhaubt een hotel is en het nog open is. De buurvrouw vertelt gelukkig van wel en opent voor ons het hek. Een kronkelige oprit brengt ons tot bij het prachtige chateau, maar alles is op slot. We besluiten ons te installeren bij het zwembad in de mooie tuin en baden alvast pootje. Na anderhalf uur plots beweging, een charismatische heer komt de trappen van het terras afgewandeld en heet ons welkom in Chateau de Préty. Hij excuseert zich omdat hij naar een trouwfeest moest en neemt ons mee naar binnen.  We krijgen een kamer op de 2e verdieping met een prachtig uitzicht op de tuin, een keukentje en een sfeervolle badkamer met bad én douche. Het ziet er allemaal heel charmant en sfeervol uit. We dalen de prachtige trappenhal af en er wordt ons een glaasje “blanc” aangeboden op het terras. We praten met de kasteelheer, die uiteindelijk een Nederlander blijkt te zijn, en met een ouder koppel uit Australie die al een maand lang rondrezien in Frankrijk. ’s Avond gaan we eten bij een tentje vlakbij het water en moe maar voldaan kruipen we onder de wol, want hebben de volgende dag nog 650 km voor de boeg. Na een ontbijt op het terras in de zon zijn we klaar om richting ons geliefkoosd Spanje te rijden. En route!

Kenny


 

Chateau de Préty is een bijzonder sfeervolle overnachtingsplaats, 10 minuutjes rijden van de snelweg en toch rustig. Vlakbij een sfeervol plaatsje dat Tournus heet. De gastheer en gastvrouw zijn bijzonder charmant, maar ook wat nonchalant, net zoals de gastenkamers. Soms heb je het gevoel dat er meer potentieel in dit chateau zit dan ze er momenteel uithalen. Maar toch blijft dit de perfecte stopplaats voor een rit richting het zuiden van Frankrijk of Spanje. Wij gaan zeker nog eens terug. Het kasteel heeft een grote en mooie tuin, met een zwembad en ligstoelen overgoten met zon. Je zou hier zelfs langer dan 1 nacht kunnen verblijven om de Bourgogne streek te ontdekken. Het ontbijt is ok, maar niets speciaals: een croissant, stukje stokbrood met kaas, confituur, yoghurtje, een fruitsapje en koffie of thee. 120 euro voor 1 nacht in kamer en ontbijt.

Onze eerste post – Como Nicolas Cage en Leaving Las Vegas

Onze eerste post is een feit. Na een avondje samen eten – Italiaans begot – hebben we een naam voor de blog gekozen, een template en een Spaanse quote die bij de blog én bij ons past. Stemmen over de naam was niet nodig, iedereen (nu ja, we zijn ook maar met drie) was overtuigd: Crema Catalana. Misschien moeten we eerst uitleggen wat de bedoeling van heel dit gedoe, of beter, de blog is.

Crema Catalana moet een blog worden over Spanje, voor en door Spanjeliefhebbers. dat zinnetje klinkt heel cliché, maar dat is het wel. We zijn drie vrienden, Steven, Suzanne en Kenny die om een of andere reden volledig verkocht zijn aan alles wat met Spanje te maken heeft, de taal, de cultuur, de mensen, etc. Bij elke kans die we krijgen om naar Spanje te gaan, nemen we de Spaanse stier bij de horens. Omdat vroeger alles beter was, en we nu soms andere verplichtingen hebben, zoals een vriendin die meer van Ialië houdt, hebben we soms wat heimwee naar ons geliefkoosde land en verdoen we onze tijd met internetpagina’s te scannen over alles wat met Spanje te maken heeft: websites met bezienswaardigheden, leuke hotelsites en lekkere recepten. En vaak vinden we wel leuke dingen, die ons dan weer doen wegdromen naar een volgende Spanjereis.

We lezen ook vaak Spaanse boeken en worden helemaal loco wanneer het laatste boek van Albert Espinosa of Carlos Ruiz Zafon uit is. Trouwens die laatste, wanneer schrijft die nog eens iets? Samen hebben we ook al een muziekcollectie met Spaanstalige muziek om u(sted) tegen te zeggen en kijken we uit naar het nieuwe album van Amaral. Bueno, helemaal gek van Spanje dus. En omdat we graag al die ontdekkingen willen delen, en we ook wel graag schrijven, kwamen we op het idee voor deze blog. Lang hebben we niet moeten zoeken naar de naam, Crema Catalana. Het was Suzanne die deze naam voorstelde en iedereen was vrij snel akkoord. We eten het graag, het komt uit ons favoriete deel van Spanje en ook de domeinnaam was nog vrij.

Waarover gaan we nu schrijven wel Spanje, Spanje en Spanje. :-) De drie grote thema’s waar we alles willen onder klasseren zijn: Eten, Beleven en Logeren. Het lijkt een duidelijke afbakening, ook al kunnen we bijna alles onder een van deze noemers plaatsen. Het is de bedoeling dat we jullie up to date gaan houden over leuke plekjes in Spanje, goede hotels en wat je zeker moet gezien hebben op een bepaalde plaats, maar ook een leuk Spaans boek, of een goeie cd, of die ene Spaans(talig)e film nu wel de moeite waard is. Suzanne zal het ook niet kunnen laten om af en toe een Spaans taalweetje te posten en Steven heeft een neus voor bijzondere hotel, bars en restaurants, die helaas ook vaak een bijzonder prijskaartje hebben. En ik, goh ja, ik schrijf wel over wat de rest niet doet, als het maar Spaans ik ben ik al contento.

Hopelijk vind je af en toe iets interesants terug hier en laten we je wegdromen van ons geliefkoosde Spanje.

Kenny

1322558987605