La Noche de las Brujas…

aka Halloween.

Intussen weten we allemaal wel min of meer wie, wat en waar, dus we beperken ons tot het leukere gedeelte: de hapjes :) .

In onze zoektocht naar leuke culinaire ideetjes, vonden we er alvast eentje dat we jullie niet willen onthouden: de RIP-chocomousse.
Snel naar de supermarkt voor volgende ingrediënten (voor 6 porties):

200 g chocolade (om  te smelten)
100 g suiker
3 eieren
200g room
12 Oreo-koekjes
6 petit beurre-achtige ronde koekjes
glazuur voor de roosjes
chocolade of frosting om op de koekjes te schrijven

En dan kunnen we eraan beginnen:

Smelt de chocolade in een bain-marie of in de magnetron.
Scheid de dooiers en de eiwitten.
M
eng de eierdooiers met de suiker en klop de eiwitten stijf.
Klop de room op en meng met een spatel de gesmolten chocolade en het mengsel van eidooiers en suiker eronder.
Roer ook de stijfgeklopte eiwitten erdoor.

Verdeel de mousse over 6 glazen en bedek met een laagje verbrokkelde Oreo-koekjes.
Werk af met een half rond koekje, waar vooraf ‘RIP’ op geschreven is met frosting of gesmolten chocolade en de roosjes.

Zet de glaasjes
3 à 4 uur in de koelkast.
Smikkelen maar :)

Credits go to Charhadas.com, waar nog wel meer lekkers terug te vinden is.

Suzanne

 

Een nieuwe job, een nieuw verhaal …

Enkele dagen geleden ruilde ik het landelijke Sint-Martens-Bodegem en de bijhorende B&B Louis1924 voor het bruisende Brussel en het Crowne Plaza Brussels – Le Palace. Een beetje raar wel: van bekende gezichten naar een onbekende omgeving, van alles weten naar niets weten, van gepassioneerd uitleg geven naar geboeid luisteren. Het leuke aan deze nieuwe omgeving: er is al stof tot schrijven … Joepie, een link met Spanje!

Het gebouw waarin het Crowne Plaza Brussels – Le Palace is ondergebracht, is een prachtig staaltje van Belgische architectuur, getekend door Adhémar Lener en zijn assistent Antoine Pompe. Later groeide de assistent uit tot één van de pioniers van het modernisme in de Belgische, en vooral de Brusselse, architectuur. In 1910, naar aanleiding van de Wereldtentoonstelling, opende het hotel haar deuren, met aan het roer Georges Marquet. En het bleef niet bij één hotel. Dhr. Marquet beheerde meerdere hotels in België, die hij groepeerde in ‘Les Grands Hotels de Belgique‘. Later werd dit ‘Les Grands Hotels Européens‘, waartoe onder andere het Astoria (Brussel)*, Hotel Negresco (Nice), het Palace Hotel (Lyon) behoorden. Onze ‘petit belge’ verlegde zijn werkterrein nog zuidelijker en belandde in ons favoriete land: Spanje !

935_001Hij en zijn familie werden eigenaar van het Ritz hotel** en het Palace hotel in Madrid, de Alfonso XIII in Sevilla, de Real in Santander en de Continental Palace in San Sebastian. Allemaal klinkende namen die tot op de dag van vandaag nog steeds tot de verbeelding spreken. Beroemde gasten verbleven in al deze pareltjes. Zo ontving Le Palace in Brussel Grace Kelly en prins Reinier III, Brigitte Bardot en Gina Lollobrigida. In het Crowne Plaza Brussels – Le Palace kan je nog steeds terecht in de kamer waar Grace Kelly overnachtte ! Ook de andere hotels onder het bewind van de familie Marquet, werden een ontmoetingsplaats voor aristocraten en gekroonde hoofden. EenMme Augier - Hotel Negresco leuke anekdote over het Negresco Hotel, nu onder het bewind van Mme Augier gaat als volgt : Bill Gates werd na een bezoek stapelverliefd op het hotel en haar grote verzameling kunst. Hij vroeg de eigenares hoeveel hij moest neertellen om zijn nieuwe liefde voor altijd bij zich te hebben (en dit met een blanco cheque in de hand). Het feest ging echter niet door toen mevrouw Augier antwoordde: “Monsieur, nous n’êtes pas assez riche pour acheter mon hotel

Het Palace hotel in Madrid behoort vandaag toe tot de Westin groep (deel van Starwood Hotels and Resorts Worldwide). En ik heb het getest 😉 Enkele jaren geleden mocht mijn baas, in opdracht van Toerisme Vlaanderen, de Spaanse pers verrassen met een BelgiThe Westin Palace Madridsch menu in het hotel. En wat ben je in een vreemd land zonder tolk? Juist ja, niets 😉 Dus bibi mocht samen met de sous-chef mee naar Spanje. Woorden schieten te kort om dit hotel te omschrijven. De inkomhal neemt de adem uit de mond en de gigantische glaspartij boven La Rotonda doet je wenen van geluk. Zeker een bezoekje waard! De toenmalige General Manager van het hotel was trouwens een Belg, Marc Lannoy. vandaag aan het hoofd van The Westin Excelsior, Rome & St. Regis Rome (zo, Elsje hebben we ook terug blij gemaakt. Kenny, begin al maar te sparen :) )

Ziezo, van Sint-Martens-Bodegem, over Brussel en Nice tot in Madrid en dan naar Rome … niet slecht 😉 De prijzen van bovengenoemde hotels laat ik jullie zelf ontdekken. In de eerste plaats omdat ik ze zelf niet ken (yep, het bezoekje aan Madrid werd gecatalogeerd onder werken en was bijgevolg ‘ver niet’ :) ) en in de tweede plaats omdat ik ze niet wil kennen :). Alle info over de hotels vinden jullie op de verschillende websites. Juist op de hotelnamen klikken en boeken 😉 Iemand met een centje te veel mag mij zeker eens uitnodigen, ik tolk met plezier :)

Steven

*Het Astoria werd in 2007 eigendom van Saoudische sjeik Mohammed Youssef El-Khereij en is momenteel gesloten door verbouwingswerken.

**Het Ritz in Madrid behoort toe aan de Mandarin Oriental groep. Remember Barcelona?

Intramurs – Festival per l’art

Kenny en Els vertoefden onlangs nog in Valencia (remember, de paëlla), helaas hebben ze het verkeerde weekend gekozen om de stad in te duiken. Momenteel kent Valencia hoogdagen voor kunstliefhebbers, met het jaarlijkse festival ‘Intramurs’, een project ter bevordering van hedendaagse kunst, in het historische centrum van de stad.

In 2014 kwam een groep professionals, bestaande uit kunstenaars, ontwerpers, managers en kunsttheoretici, samen op het idee om een multidisciplinair festival te organiseren en met bijna vierhonderd deelnemende kunstenaars uit verschillende disciplines en meer dan 20.000 bezoekers was het dadelijk een schot in de roos.

Nog tot 1 november 2015 loopt de tweede editie van Intramurs en het overweldigende aanbod aan lezingen, workshops, exposities, rondleidingen, open ateliers van kunstenaars … , en dan nog wel helemaal gratis, maakt dat we redelijk jaloers zijn op mensen die momenteel wél Valencia bezoeken.

Wie op zoek is naar een last-minute weekendplan, kan alvast beginnen met het bestuderen van het programma. Vergeet wel niet een kaartje te sturen naar het Crema Catalana team :) .

Suzanne

1509216_901332729960499_4894205920387900647_n

 

César Manrique

Nope, we hadden het niet verwacht, maar het zonnige Lanzarote bleek een schatkamer te zijn van architecturale hoogstandjes. Op dag drie van ons verblijf, stond  Jardin de Cactus als eerste bestemming op ons lijstje. Een eerste ‘creación de Manrique‘ en toegegeven, het was liefde op het eerste gezicht. Wie komt er ook op het idee om in een put in de grond een cactustuin aan te leggen? De cactustuin zelf is een ontdekkingstocht langs nooit eerder geziene stekelbeauties, met de wollen sokken lookalikes als onze absolute favoriet. In het ontwerpcactus2 wordt de typische stijl van Manrique (1919 – 1992) al meteen duidelijk: een perfectie integratie met de natuurlijke omgeving.

Vervolgens ging het naar Jameos del Agua, een subliem geheel van natuurlijke en aangelegde elementen. De ooh’s en aah’s wisselden elkaar af bij het zien van de prachtige tinten wit en blauw. De ‘jameos‘ bevinden zich in een lavatunnel, die een restant is van een uitbarsting van de vulkaan La Corona, zo’n 21 000 jaar geleden. Vandaag kan je de tijdens een bezoek aan de Jameos del Agua (en ook aan de Cueva de las Verdes, gevormd in dezelfde tunnel) een unieke omgeving ervaren, met bovendien een mooie harmonie tussen de elementen vuur en water, door de waterpartijen in de vulkaansetting.

trapIn de Mirador del Río, hoog op de  Risco de Famara, heb ik mijn droomtrap gezien. En de minimalistische living inrichting was ook een voltreffer. Hoewel een beetje minder oranje niet zou misstaan 😉 .

Om het genie Manrique nog beter te doorgronden, gingen we ook langs de Fundación Cesar Manrique, een museum gevestigd in de woning van de grootmeester. Het huis is verbonden met vijf verbluffende kamers, ingericht in ondergrondse lavaluchtbellen. In het museum vind je niet alleen een overzicht van Manrique’s projecten, maar ook werken van andere kunstenaars zoals bijvoorbeeld Picasso.

Wie een verblijf op Lanzarote plant, is het aan zichzelf verplicht z’n vakantieresort te verlaten, en de prachtige erfenis van Manrique te ontdekken!

Suzanne

jameos2 jamoes

cactusfundacion2

No olvidaras …

Joe FM torpedeerde ons de voorbije dagen terug richting jaren ’90 … en dit met enkele echte knallers 😉 De toen al oude snoeper Erik met zijn veel te mooie Sanne, Rob met zijn bang hart, miss Kay met haar Lilalilali, … ze maakten deze week allemaal de radiofrequenties onveilig!

En ook de knappe Fransman Allan Theo bezorgde menig luisteraar vlindertjes in de buik. De Spaanse versie van zijn ‘Emmène-moi’ weerklonk in ’98 door de luidsprekers … luister zelf en … geniet 😉

Ik ben er zeker van dat je het niet meer vergeet :) No olvidaras !

Steven

Zoek de link !

De tips : mafiaValencia – Olympische Spelen – Victor Hugo 

Gevonden ? Neen ? Ik help een handje : Maria de Montserrat Viviane Concepción Caballé i Folc.

We starten het verhaaltje op 12 april 1933. De Spaanse Montserrat Caballé ziet het levenslicht. De angst om de jonge Montserrat voor de geboorte te verliezen, heeft geleid tot haar ongewone naam. Haar ouders beloofden plechtig hun dochter te vernoemen naar het klooster van Montserrat mocht hun dochtertje gezond en wel het levenslicht zien. En de belofte hield stand !

Het zorgenkindje maakte in de loop der jaren plaats voor een sopraan die met haar stem naam en faam verwierf, binnen en buiten Spanje. Op 12-jarige leeftijd ving de jonge Montserrat haar studie aan in het Teatro Liceu in Barcelona. Op 23-jarige leeftijd ruilde ze Spanje voor Zwitserland. Bij de Opera van Bazel bouwde ze aan een indrukwekkend rollenrepertoire. Zo speelde ze onder andere Tosca (Puccini), Aïda (Verdi) en Salome (Strauss). Haar prestaties bleven niet onopgemerkt en de Spaanse nachtegaal bleef werken aan haar carrière, in onder andere de operahuizen in Wenen, Bremen en Lissabon.

De grote faam kwam er in 1965 ! Montserrat Caballé reisde naar New York en slaagde er met brio in de Amerikaanse mesosopraan Marilyn Horne te vervangen tijdens een uitvoering van Donizetti’s opera ‘Lucretia Borgia‘. Juist ja … we zijn terug bij de familie Borgia 😉 De tips mafia en Valencia zijn opgehelderd … Nog twee tips te gaan: Olympische Spelen en Victor Hugo.

De opera van Donizetti waarmee La Caballé wereldfaam mee verwierf is gebaseerd op het toneelstuk van de Franse schrijver Victor Hugo. Het stuk ‘Lucrèce Borgia’ werd voor het eerst opgevoerd in 1833, 100 jaar voor de geboorte van onze Spaanse sopraan. De voormalige maitresse van Napoleon speelde de hoofdrol en het stuk werd een groot succes.

En de Olympische Spelen ? Wel, die werden in 1992 opgeluisterd door het in 1988 speciaal voor de Olympische Spelen opgenomen duet tussen Freddy Mercury en Montserrat Caballé. Freddy haalde de openingceremonie jammer genoeg niet meer, hij overleed in 1991. Toch staat het eerder opgenomen live-optreden gegrift in het geheugen van menig muziekliefhebber.

Steven

Dalí, breaking news

In de Brusselse Espai Catalunya Europa loopt sinds 14 september de tentoonstelling “Dalí, breaking news“. Het is intussen ook al 25 jaar geleden dat de Spaanse/Catalaanse grootmeester het leven liet.

Deze expo belicht het genie Dalí vanuit journalistiek oogpunt  en illustreert het aangeboren vermogen van Dalí om media-aandacht te bekomen, in alle mogelijke rubrieken van een krant. De fototentoonstelling geeft onder andere een beeld van zijn internationale aanwezigheid, de passie die hij opwekte en de beroemdheden die hem omringden.

Fans kunnen nog tot en met 29 februari 2016 in het Espai Catalunya Europa terecht.

Suzanne

 

Workshop Paella in Valencia

Waar kan je beter paella leren maken dan in Valencia, de bakermat van dit rijstgerecht. Vandaag is dit gerecht uitgegroeid tot een van de meest typische gerechten van Spanje en kan je het bijna overal eten, maar het is in Valencia dat de paella zijn oorsprong vond.

Mij leek het een leuke activiteit tijdens onze citytrip naar Valencia, ook al omdat het voor mij intussen de 5e keer was in de op twee na grootste stad van Spanje. Ik zocht online naar een workshop paella leren maken en vond meteen verschillende opties, maar meestal met een minimum van 10 deelnemers. Via de website van de dienst van toerisme van Valencia vond ik de Escuela de arroces y paella valenciana, waar je vanaf al 1 persoon terecht kon voor een workshop paella. Genial!

Carneceria en Mercat Central - Crema Catalana - blog over Spanje

We werden om 10 uur s’morgens verwacht aan het restaurant Arroceria La Valenciana op een boogscheut van de Plaza de la Virgen, pal in het centrum. Wanneer we aankomen zit er al 1 koppel uit Italië aan de workshop tafel (Els meteen in haar nopjes) en terwijl we wachten op een moeder en dochter uit de States, krijgen we een café con leche aangeboden. Eens ons groepje compleet is, neemt de assistant manager van het restaurant Ivan ons mee naar de Mercat Central, de overdekte versmarkt van Valencia, waar we samen de ingredienten voor onze paella valenciana gaan kopen. Onderweg vertelt Ivan dat de traditionele paella van Valencia zoals wij hem ook zullen maken, met kip en konijn is en niet met zeevruchten. Hij neemt ons mee naar een slagerij, een kruidenwinkeltje waar we safraan en mild paprikapoeder kopen en een groentenverkoper waar we rozemarijn, tomaten en verschillende soorten bonen ophalen voor onze eigen arroz valenciano.

Roget en Ferraura - Crema Catalana - blog over Spanje

Eens terug in het restaurant, krijgen we opnieuw een drankje aangeboden terwijl ze in de keuken alles in gereedheid brengen zodat we straks aan de slag kunnen. Intussen komt ook de maestro paellero of chef zich voorstellen. Aangezien hij enkel Spaans spreekt, zal Ivan de rol van tolk vervullen. We krijgen een mooie schort en koksmuts en zijn klaar om te koken. Al ataque !

Klaar voor de workshop paella - Crema Catalana - blog over Spanje

Na een korte introductie in de keuken, we koken in de keuken van het restaurant zelf, terwijl ook de echte keukenbrigade de middagshift voorbereidt, gaan we echt aan de slag. Eerst de groentjes snijden en zorgen dat alles klaar staat, dan het gasvuur aanzetten, veel olijfolie in de pan doen en de kip en het konijn mooi bruin bakken. Eenmaal die een bruin kleurtje hebben, gaan ze niet uit de pan, maar worden ze naar de buitenland verbannen en is het tijd om de groentjes aan te stoven. Eerste de verschillende soorten bonen en wanneer deze verkleuren, doen we er de tomatenpuree en het paprikapoeder erbij en mengen we alles onder elkaar. Nu voegen we er water aan toe en alvorens we het 40 minuten laten koken op een zacht vuur, voegen we er saffraan aan toe en ook enkele takjes rozemarijn.

caldo de pollo y conejo - Crema Catalana - blog over Spanje

Terwijl we wachten tot de caldo klaar is, krijgen een glaasje witten wijn, overheerlijke tortilla en mejillones al vapor voorgeschoteld. Chef Jaime roept ons terug naar de keuken voor de laatste hand aan onze paella te leggen. We kruiden de caldo bij met zout naar smaak, voegen de rijst toe en hij toont ons hoe de arroz bomba, de rijst die men voor paella gebruikt en hier ook in de buurt geteeld wordt, netje te verdelen over de grote paella pan. Tiene buena pinta! We laten het nog een kleine 20 minuutjes verder garen en de paella is klaar. We doen de test: zetten de lepel recht in de pan en die blijft staan, Olé!

Rijst toevoegen aan paella - Crema Catalana - blog over Spanje

Nog snel een foto samen met de paella en de chef y a comer! We krijgen er nog een slaatje bij geserveerd en een lekker glaasje rode wijn. Que aproveche! Plots is het stil aan tafel. Niet omdat we uitgepraat zijn, maar omdat het bij iedereen smaakt. Ook de chef komt een proeven en velt zijn oordeel. Hij vindt alle drie de paella’s lekker, maar past wanneer we hem een portie aanbieden.

test paella - Crema Catalana - blog over Spanje

Na de paella volgt een crema catalana met horxata en een koffie. Nog een diplomauitreiking, een fotomoment met de chef en vijfeneenhalf uur later zit onze workshop erop. Het buikje volgegeten en een ervaring rijker stappen we voldaan het restaurant buiten. Groot is de verbazing wanneer we zien dat de straatstenen nat zijn en het blijkbaar geregend heeft. Maar geen nood, intussen schijnt opnieuw de zon, nemen we afscheid van ons leuk gezelschap en trekken we richting het keramiekmuseum om wat extra cultuur op te snuiven.

Kenny

Een workshop paella leren maken bij de Escuela de Arroces y Paella Valenciana kan zowel ’s avonds (start 18uur – €50 per persoon) of ‘smorgens (start 10 uur – €55 per persoon) en al vanaf 1 persoon. Het is een unieke ervaring en meer dan zijn geld waard. Je kan rechtstreeks bij hen boeken op hun website, of via de website www.visitvalencia.com van de toeristische dienst van de stad, van maandag tot zaterdag.  Ze maken zelf foto’s tijdens de workshop die je nadien doorgestuurd krijgt via een link en je mag ook jouw schort en koksmuts houden. Een aanrader!

 

Zalig Lanzarote

De broerie en ik gingen op sportreis naar Lanzarote. Jawel, op sportreis. Wie mij een beetje kent, weet dat zo’n idee alleen van de broerie kon komen.

In het hartje van de winter, ruilden we d’Oilsjterse stee gedurende 7 dagen voor het zonnige Costa Teguise. Uitvalsbasis was een comfortabele studio in het Sands Beach Resort, bekend om zijn uitstekende sportfaciliteiten (aantal beschikbare sportfaciliteiten: indrukwekkend – aantal gebruikte sportfaciliteiten tijdens het verblijf: 0).

Het originele plan bestond erin dat de broerie zich te pletter zou sporten, en ik intussen mezelf verder zou verdiepen in de Spaanse cultuur (lees: siësta). Het was Lanzarote zelf dat dit mooie plan al vanaf dag 1 in de war stuurde, want ai caramba, er bleek veel meer te beleven dan wij verwachtten.

etenZo gingen we, zoals het goede toeristen betaamt, op zondag naar de Mercadillo in Teguise, een openluchtmarkt waar je lokale artisanale producten op de kop kan tikken, alsook de obligate fake zonnebril. Hoogtepunt was de ontdekking van een gezellig cafeetje, La Cantina, zo ferm, dat we later in de week nog een omweg namen, enkel en alleen om er nog eens op het terras van de tapas te kunnen gaan genieten.

In Arrecife, de grootste stad op het eiland, aten we voor het eerst “gueldes”, en neen, ons leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Deze gefrituurde visjes hebben we helaas buiten Lanzarote  nergens nog gevonden. Wie weet heeft van geweldige oorden waar “gueldes” op het menu staan, laat het ons zeker weten!

Nog in Arrecife dachten we ons onder te dompelen in het jaarlijkse carnaval. Toch een beetje een tegenvaller. Sorry, we zijn nu eenmaal carnaval in Aalst gewend… (in Arrecife hebben we moeten zoeken naar de plaats waar de ‘stoet’ zou passeren. Just saying…)

canyonWe verloren ons hart aan de projecten van César Manrique (jep, die krijgt nog minstens 1 aparte blogpost in een nabije toekomst), waanden ons in Mordor bij een bezoek aan het Parque Nacional de Timanfaya en genoten van super landschappen tijdens een Canyon Walk. Voeg daar nog de ontbijtjes met Milka Triolade aan toe, en er bestaat geen twijfel meer over; Lanzarote is de gedroomde vakantiebestemming. En sporten, dat kan je thuis ook….

Suzanne

 

zee vulkaan hotel

De schrik van Italië …

… is eigenlijk Spaans?

Tijdens de stadswandeling door Aalst stootten we op de familie Farnese. De stamboom van deze invloedrijke familie gaat terug tot in de eerste eeuw na Christus. Maar pas in de 16e eeuw werd de familie pas echt invloed- en schatrijk dankzij Giulia Farnese. De dame in kwestie boerde als bijslaap van Paus Alexander VI niet slecht en zorgde er onrechtstreeks voor dat haar broer in 1534 de pauselijke troon kon bestijgen.

Met Guilia Farnese en haar broer zitten we nog in Italië maar de link met Spanje vinden we bij Alexander VI, of Rodrigo Borja. De familie is oorspronkelijk afkomstig uit, jawel, Borja (Zaragoza, Aragón), maar vestigde zich later in Italië waar ze naam en faam verwierven, vooral dankzij Rodrigo zelf en zijn nageslacht. Zo benoemde Rodrigo tijdens zijn pauselijk ambt verschillende familieleden tot kardinaal en gaf hij belangrijke functies aan zijn kinderen (juist, kinderen, vrouwen en concubines … en dat in het Vaticaan 😉 ). Dat de familie geen onbesproken blad is, daar getuigen de vele beschuldigingen over incest, overspel, corruptie en moord van. Sommigen opperen zelfs dat deze Spaanse familie de voorloper is van de Italiaanse maffia!

Steven

P.S.: Meer over de familie Borja (Borgia) kom je te weten in de schitterende reeks ‘The Borgias’, met onder andere de mooie Lotte Verbeek als Giulia Farnese. De TV-reeks won enkele Emmy Awards en werd onder andere genomineerd voor een Golden Globe. Let wel, de makers nemen soms een loopje met de waarheid … Maar dat nemen we er graag bij :-)

Pope Alexander VI Cesare Borja