Spanje overal

Jaja, Spanje is echt overal. Helemaal onverwachts, in een vergeten uithoek van Frankrijk, tijdens een lui verlofje, werden we herinnerd aan ons geliefde Spanje.

De jaarlijkse Frankrijktrip ging dit jaar richting departement Lorraine, in het hoge noorden. We logeerden in Revigny-sur-Ornain, een slapend dorpje waar echt geen zak te beleven valt. Alleen onze verblijfplaats, het prachtige Maison Forte, verdient met stip een aanbeveling. Op zoek naar interessante plaatsjes belandden we in Châlons-en-Champagne, ook wel la Venise Pétillante genoemd.

Chalons-en-Champagne is een aangenaam stadje, en een bezoekje waard omwille van de collégiale Notre-Dame en Vaux, die deel uitmaakt van het UNESCO werelderfgoed. De kerk heeft de grootste beiaard van Europa, met in totaal 56 klokken. Wat hem voor ons interessant maakt, is dat hij op de weg ligt. Niet op zomaar een weg, maar dé weg. De weg naar Santiago de Compostela…. Er zijn veel wegen die naar Compostela leiden. Châlons-en-Champagne vinden we op de Vézelay-route, tussen Namen en Vézelay, ook gekend als de GR 654 en vaak gebruikt door Duitse en Belgische pelgrims.

madeleineNog een topper in de streek, Commercy, bakermat van het culinaire hoogtepunt la Madeleine. De oorsprong ervan gaat terug tot het midden van de 18e eeuw en wordt gelinkt aan een diner georganiseerd door Stanislas, toenmalige koning van Lotharingen, waar zich het ultieme drama voordeed: er was geen dessert voorzien. Gelukkig had de koning de inventieve Madeleine in dienst, die zonder verpinken een heerlijk koekje serveerde.

Madeleintjes hebben de vorm van een schelp. Toeval? *It’s Santiago all over*
De zalige cakejes bestaan ook in een Spaanse variant: la magdalena. In Spanje lijken ze traditioneel meer op muffins, en hebben ze niet vaak de typische schelpvorm van hun Franse tegenhanger. De ingrediënten zijn echter hetzelfde. De theorie dat het recept meereisde op de weg naar naar Santiago, lijkt niet eens zo ver gezocht. Hoe of wat, wij gaan er alvast niet van wakker liggen. Als het maar lekker is, niet waar?

Suzanne

Op zoek naar Portugal… in Brussel

Hoog tijd om nog eens een zijsprongetje te maken naar onze Portugese vrienden. En dit zonder de landsgrenzen over te steken. Samen met mijn collega Liesbeth (nope, we kunnen elkaar echt niet missen :) ), ging het in week twee van mijn staycation richting hoofdstad, op zoek naar wat authentieke Portugese sfeer.

En jawel, lang heeft het niet geduurd, of we waanden ons helemaal in het zonnige zuiden. Dat de temperaturen vandaag boven de 30 graden gingen, hielp ook wel.  Het station Brussel-Zuid is een goede uitvalsbasis om de Portugese tour van Brussel te beginnen. Van het station is het maar een vijf à tien minuten wandelen naar de buurt rond de Hallepoort in Sint-Gillis, waar het al Portugees is wat de klok slaat. We onthouden Restaurant Coimbra (Jean Volderslaan) voor een diner op een warme zomeravond en O Castiço (Waterloosesteenweg) voor een snelle lunch. Op beide plaatsen kan je aan de tafeltjes rondom Portugees horen, altijd een goede indicatie voor de kwaliteit van het eten. Iets hogerop de Waterloosesteenweg wandelden we ook een eerste Portugese shop binnen, Casa Peixoto, een klein kruidenierswinkeltje, maar we zagen al wat interessante lekkernijen, met uiteraard de beroemde pasteis op kop.

Een fikse wandeling via de Louizalaan, bracht ons naar de vijvers van Elsene, met het Flageyplein, gekend als een buurt met veel Portugese cafés en winkeltjes. Op de hoek van de Boondaalsesteenweg en de Brouwerijstraat, troffen we een hommage aan Fernando Pessoa, bestaande uit twee zitbanken bekleed met typische azulejos. Een van de twee heeft de afbeelding van Pessoa en citaten in het Nederlands, Frans en Portugees. Zijn standbeeld staat een eindje verderop, aan het begin van de Zwanenstraat.

Op ongeveer anderhalve kilometer, in de Kroonlaan, bevindt zich het vermaarde koffiehuis Garcia (Pastelaria e Padaria Artisanal Portuguesa). Hier is het altijIMG_3754d zoeken naar een tafeltje en aanschuiven om te kunnen genieten van de typische gebakjes. Nee, wie op dieet is, kan dit adresje beter niet onthouden. Of doen zoals ons, en te voet verder trekken richting de Leuvensesteenweg in Elsene, via het Jubelpark en het Ambiorixplein, goed voor een dikke drie kilometer.

In deze buurt vonden we een heuse Portugese supermarkt, Luso Loja en het kleinere Casa Portuguesa (Van Campenhoutstraat). Oftewel gezellig snuisteren tussen de vinho verde, de bacalhau, feijões in alle vormen en maten en gebakjes allerhande. Dat de terugreis met de nodige bagage en dus per metro (halte Schuman is vlakbij) verliep, hoeft geen betoog. Stuk voor stuk fijne oorden ontdekt, waar ze ons ongetwijfeld terug gaan zien!

Suzanne

Naar de film …

Zondag … blogdag … of filmdag? Een tijdje geleden kondigden we vol enthousiasme de nieuwe film van Pedro Almodóvar aan. Plannen werden gesmeed om zo snel mogelijk naar de film te gaan kijken … even opzoeken waar ze de film speelden en de agenda’s openslaan om een datum te vinden. Dat laatste bleek niet zo evident. Wat zijn wij toch drukbezette mensen met volgeplande dagen. Ik geef het toe, ik tref schuld … sporten neemt tegenwoordig het grootste deel van de agenda over … ‘Summer Body 2017‘ is in de maak 😉 … daarbij komt ook nog eens de zoektocht naar een ontspannen en lenig ‘Yoga Body 2.0‘ en ja, de week is volgeboekt :-)

Julieta

MAAR … het is uiteindelijk toch gelukt een avond te vinden waarop de 4 muskutiers een ‘date’ hadden in Gent. Even leek een geannulleerde vlucht roet in het eten te gooien, maar uiteindelijk kwam alles goed … afspraak aan het station Gent-St.Pieters, aan de fontijn. Nog snel tijd voor een picnic en nadien een gezonde wandeling in een gezellige avondwarmte richting Korenmarkt.

Op maandagavond naar de film in Gent betekent dat we allemaal studentenkorting kregen … Suzanne had haar studentenkaart al in de aanslag, maar dit bleek uiteindelijk voor niets nodig … onze jeugdige gezichtjes volstonden (de botox en het collageen mag nog even in de kast blijven) … of was het sociale maandag? Nog snel een plasje en wij op zoek naar een plaatsje in de overvolle (ahum) filmzaal.

De afwezigen hadden ongelijk! Zelf ben ik geen Almodóvar-kenner … nu ja, ik kan enkele van zijn films opnoemen, maar om de één of andere reden is het mij nog nooit gelukt zijn films te bekijken, buiten twee dan … La piel que habito en, de laatste, Julieta.

En het was een pareltje. In de film maken we kennis met Julieta, een dame die schijnbaar gelukkig is. Maar niets is wat het lijkt. Een toevallige ontmoeting met een jeugdvriendin van haar dochter gooit alle plannen in de war. Door middel van flashbacks en meeslepende muziek vertelt Almodóvar het levensverhaal van de blonde Julieta … en haar zoektocht naar haar grootste schat … haar dochter Antía, van wie ze weinig tot niets weet. 14599356584885

Ik heb in elk geval genoten van dit filmavondje … vrolijker wordt je er niet van, maar de film is echt, vertelt het leven zoals het kan lopen, zonder te overdrijven. Het verhaal van Julieta kan ieder van ons overkomen, het is geen fictie … en dat maakt het net zo mooi. Plan alvast een filmavondje in met vrienden, met je bijslaap of me je halve trouwboek en geniet!

Steven

PS: ze spelen Julieta nog in de Sphinx, geen zin in de Gentse Feesten, ga zeker een kijkje nemen!

The Boss in Barcelona

Nu de beste live perfomer ter wereld (en ver daarbuiten) op zaterdag TW Classic met verve afsloot, is het tijd voor een kleine Throwback Tuesday, met een terugblik op het eerste concert van The River Tour op Europese bodem. Want dat was… in Barcelona. Jep, op zaterdag 14 mei speelde Springsteen Camp Nou plat, en ondergetekende was erbij :) .

Even leek het alsof de avond in het water zou vallen, want net na 18u gingen in Barcelona de watersluizen genadeloos open. Rond 19u en nadat iedereen zich zo’n afgrijselijke fluo regenponcho had aangeschaft, klaarde het echter al weer uit, en de rest van de avond scheen er een zacht zonnetje over de voetbaltempel Camp Nou. Met mijn goedkope ticket, zat ik helemaal in de nok van het stadion. Ok, dan zie je niet veel van het podium, maar het uitzicht met aan de ene kant, de bergen, en aan de andere kant, t stad, en dit gecombineerd met een ondergaande zon en een sublieme soundtrack… I’ve seen worse…

Zo’n 65.000 toeschouwers hadden het voorrecht El Jefe en zijn legendarische E-Street band, drie en een half uur pure magie te zien brengen op de opener van de Europese tournee. Uiteraard waren de setlist en de sfeer nog véél beter dan Werchter (bevooroordeeld? ikk? ), al was het maar omwille van de bloedmooie versie van Point Blank die het stadion hypnotiseerde:

Mijn verblijf in Barcelona was zeer kort -concert only- (ja, ge zijt fan of ge zijt het niet hé) maar toch lang genoeg om nog een ontdekking te doen. De lunch in Tarranà was namelijk een zeer aangename verrassing, en een bezoekje wordt bij deze warm aanbevolen. Net zoals de hele wijk Barri de Sant Antoni eigenlijk, super gezellig en met een overaanbod aan coole barretjes. In de gaten houden, die Barri…

Suzanne