De nieuwste hotspot in Barcelona: El Nacional

Ken jij ook zo een leuk plekje in het buitenland waarvoor je enkel en alleen daarvoor al een reis zou overhebben? Je weet wel, een plek die zo magisch is dat je enkel daarom naar daar zou reizen. Wel, tijdens de laatste uitje -zeg maar citytrip – naar Barcelona hebben we er zo eentje gevonden: El Nacional.

 

Het is de nieuwe hotspot, the place to be of hidden gem van Barcelona. Een plek voor hipsters en foodie lovers, maar ook een plek waar je moet zijn als je gewoon eens lekker en lokaal wil eten in een mooi decor. En dat is het wel. Alleen al het gebouw is een bezoek waard. Een unieke plek vol  geschiedenis en getuige van het Industriële verleden van Barcelona. Het herbergde ooit een verffabriek, een autohandel en een parkeergarage, maar is nu een soort foodhall van 2.600m2 met eet- en drankgelegenheden en een capaciteit van 700 personen. Dat zou een gigantische refter kunnen zijn, maar daar lijkt het helemaal niet op. De vele glaspartijen en metalen pilaren huizen een bijzonder sfeervolle en modernistisch etablissement dat zo uit een boek van Carlos Ruiz Zafon zou kunnen komen.

De nieuwste hidden gem van Barcelona, El Nacional - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Maar het geeft zich niet aan iedereen bloot, ook al ligt het in het hart van Barcelona, vlakbij Plaça Catalunya op de Passeig de Gracia. Verscholen tussen al die grote namen op de Passeig de Gracia ben je er voorbij voor je het weet. Ook wij zijn er al enkele keren voorbij gelopen, want het opende zijn deuren reeds in 2014. Maar gelukkig hebben we het nu wel ontdekt. En ontdekken is wel het juiste woord. In een klein doodlopend straatje ergens in het begin van die Passeig de Gracia leiden gloeilampen jou richting de sobere ingang. Maar eens die voorbij, geeft El Nacional al zijn geheimen prijs.

Onder 1 gigantisch groot dak vind je 4 bars en 4 restaurants, maar elk hoekje en kantje is sfeervol ingericht, tot in de toiletten toe. Je wordt als het ware geteleporteerd naar een pittoresk tafereel in de jaren 30 van vorige eeuw. Maar eten en drinken speelt hier de hoofdrol. Toch raden we jou aan om eerst een rondje te lopen vooraleer een keuze te maken.

La barra de cervezas y conservas in El Nacional - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

In het midden strekken zich verschillende bars uit: een barra de cerveza, een barra de vinos en ook een barra de Ostras of oesterbar, als het wat meer mag zijn. Hier kan je genieten van de betere bubbels met een oester of andere fijne visgerechten zoals een tartar van tonijn of de meest fijne Noorse zalm. In de Barra de Cerveza kan je een van de lokale bieren degusteren samen met een smaakvolle tapa. Aan de barra de vinos y embutidos kan je je wagen aan een van de fijne Spaanse wijnen vergezeld van een klassieke tapa van hesp of kaas vanuit het Iberische Schiereiland. Ideaal voor het aperitief of om gewoon gezellig een glas te drinken aan de bar. En je zit gewoon letterlijk rond die bar. Bijzonder sfeervol en altijd zicht op de actie en het vele leven achter de toog.

Maar ook de honger kan hier gestild worden in een van de vier restaurants. Er is het visrestaurant La Llotja, waar je vis per gewicht kan kopen. Geen fan van visjes, dan is la Braseria wellicht iets voor jou. Hier staat vlees centraal. Van het fijne werk van een handgemaakte tartaar, een overheerlijke hamburger tot een stuk gerijpt vlees, het smelt allemaal als boter op de tong.

 La Paradeta restaurant van El Nacional- Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Een andere optie is La Paradeta, ofwel de stopplaats. Voor wanneer je een snelle maar heerlijke hap wil. Een slaatje, een pasta of hun eigen interpretatie van wat wij een broodje noemen. En als je nog tijd hebt, dan zijn de pannenkoeken een aanrader.

Toch meer tijd, ga dan voor een plekje in de Taperia of tapasbar, zoals ook wij (2 keer na elkaar) deden. Je hebt een ruime keuze aan koude en warme tapas. Als aperitief kunnen wij zeker een van de plaatselijke vermuts aanraden. Alles is hier lekker en aan te raden. Zelfs het brood, met een tomaat erbij om zelf pa amb tomàquet te maken. Combineer dat met wat Jamon de bellota en je hebt een eenvoudig topgerecht.

Pan amb Tomaquet in La Tapería van El Nacional- Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Het leuke aan deze tapasbar is dat ze rondlopen met een aantal warme gerechten en wanneer je een van deze gerechten wil, is al wat je moet doen jouw hand opsteken en ze komen het jou met plezier serveren. Elke maand staat er trouwens een ander gerecht in de kijker en worden er een aantal tijdelijke tapas aangeprezen. Reserveer zeker nog een plekje voor een van die tijdelijke gerechten.
Zoals we hierboven al schreven, alles is hier lekker, maar één ding moet je echt wel proeven: de pan con chocolate, aceite y sal oftewel het brood met chocolade, olijfolie en zout. Je moet het gewoon proeven om het te geloven, het is niet te beschrijven. De perfecte afsluiter voor een geslaagde avond.

De Cocktailbar of Barra de Cócteles in El Nacional - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Voor la penúltima of voorlaatste drankje kan je nadien nog naar de cocteleria of hun cocktailbar. In deze sfeervolle setting sluit je de avond af in stijl. Laat je verleiden door een margarita, een old fashioned of ga voor een van hun eigen creaties. Maar ook overdag kan je er terecht, voor een lekkere vermut met een lokale tapa. We moeten wel eerlijk toegeven dat het adembenemende interieur toch beter tot zijn recht komt wanneer de nacht valt en alles magisch verlicht wordt door al die sfeervolle lampen. Ga tot slot zeker eens naar het toilet, daar zie je hoe het vroeger was. En voor de dames is er zelf een aparte ruimte om je snel even bij te poederen voor het je Barcelonese nachtleven intrekt.

 De poederkamer bij het toilet in El Nacional - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

 

El Nacional vind je op Passeig de Gracia nummer 24 bis en is 365 dagen per jaar open van 12u ‘s middags tot 2 of 3 uur ‘s nachts, met de keuken die open is tot middernacht tijdens de week en 1u ‘s nachts tijdens het weekend, je hoeft je dus niet te haasten. Overdag is er niet zoveel verloop, maar tegen ‘s avonds loopt het al snel vol en dan is deze plek ook op zijn best. Wij kunnen al niet wachten tot een volgende bezoekje aan Barcelona en El Nacional.

Kenny

Tapas in Parijs

Vooraleer we onze stap- en loopschoenen aantrekken voor Levensloop, nog snel een blogje over het voorbije weekend. We zijn er nog maar eens op uit getrokken … deze keer naar, jawel, Parijs. Nu, ik hoor jullie al denken, wat hebben jullie in godsnaam in Parijs verloren, deze blog gaat over Spanje … Toch, jullie zouden nu stilaan al moeten weten dat wij overal een link vinden met Spanje 😉 Ook deze keer dus …

La Mangerie - gezelschapHet Spanje in Parijs vonden we dankzij de meest getalenteerde uit onze vriendenkring, Nicolas Keppens. Nicolas is thuis in de lichtstad en wist ons te vertellen dat ze in de Petite Mangerie de beste tapas van Parijs serveerden. Dat zijn zeer zware woorden die we moesten testen … het testpubliek: mijn nicht Suzanne, haar nichten Katrien en Annelien, deze nicht en Nathalie, die het hoog nichtgehalte wat mocht compenseren :-)

De dames waren al snel akkoord met het idee om op vrijdagavond tapas te eten. De foto’s op het wereldwijde web waren overtuigend genoeg … het enige probleem: wat nemen we … La Mangerie of La Petite Mangerie. Voorzienig als we zijn, waagden we onze kans in de grootste van de twee: La Mangerie (welk toevallig ook dichter bij het hotel lag … op plan, in werkelijkheid en met Suzanne als gids bleek dit net iets anders). Reserveren kon via SMS, zeer handig. De bevestiging van de reservatie kwam er een dagje later.

Op vrijdag 9 september trokken we vanop Place de la République (uiteraard waren we gelogeerd in het Crowne Plaza Hotel … het verslag van de discussie om tot dat besluit te komen, bespaar ik jullie). Wat op plan (en in vogelvlucht) dus een kleine tocht bleek te worden, werd uiteindelijk een verkenningstocht door de straten van Parijs. Het werd zelfs zo erg dat een vriendelijke metrobediende ons ter hulp schoot en ons een plannetje van Google Maps afdrukte … ja … ZO erg … :-) Maar eind goed, al goed … iets na acht stonden we in het restaurant en werden we door een vriendelijke meneer ontvangen … en dit met een shotje alcohol. De mens moet gezien hebben dat ons (lees: mijn) stressniveau de pan uit swong. Ik kan alleen maar zeggen dat het shotje deugd deed … Het restaurant zelf leek piepklein. Gelukkig hadden we een reservatie. Een andere vriendelijke ober nam ons mee naar een kast (?) en we werden vriendelijk verzocht om door de kast naar een ander deel van het restaurant te stappen … Ik vraag mij af of ‘sortir de l’armoire‘ dezelfde betekenis heeft als bij ons 😉 Gelukkige had ik al enige ervaring en was dit al bij al niet zo’n traumatische ervaring, niettegenstaande dat mijn gezelschap bestond uit vier madammen :-p

Bestellen in La Mangerie

Door een mogelijk nog vriendelijker dametje werden we aan tafel gezet en we konden eraan beginnen. In ons zaaltje stonden er een 10-tal tafeltjes en een olijfboom (!). Bestellen gebeurt met pen en papier … heel handig. Invulblaadjes waarop je je eet- en drankkeuze kan aanduiden, werden nadien opgehaald door onze vriendelijke dienster. Wij kozen voor … (bijna) alles, uiteraard :-p : een overheerlijk stukje Onglet, hemels gebakken, patatas bravas, buratta met vijgjes (D-O-D-E-L-I-J-K), gazpacho, ceviche, … allemaal om ter heerlijkst. De drank vloeide rijkelijk … en dubbel. Na een eerste slok van mijn tweede G&T bleek dat ze de tonic waren vergeten … een goed gevuld glas waar later nog maar een klein streepje tonic bij kon. Na de eerste slok kwam in allerijl een ober aangelopen met nog een ‘kom’ Gin … blijkbaar hadden ze mij de verkeerde gebracht. Dus nu de juiste bestelling, van het huis! Het kon niet op.
Sfeerbeeld La MangerieNa wat zwelgen en vreten, kozen de dames voor een dessertje … bij ondergetekende was de brouwer al langs geweest, dus veel nood aan de bakker was er niet meer. Nu ja, de ogen van de dames waren ook veel groter dan hun buik wat resulteerde in vele restjes … zonde 😉

Na al dit lekkers was het tijd voor … de rekening. En die viel zeeeeer goed mee, rekening houdend met het feit dat we zo vol als een ei zaten, dat er redelijk wat alcohol is gevloeid (G&T, Ricard, een cocktail, …): net iets meer dan 300 euro, voor een gezelschap van 5. Als afsluiter werd er ons terug een shotje opgegoten waardoor de tocht naar huis eentje werd vol leute en plezier.

Voila, ik heb er terug honger van gekregen, ik hoop jullie ook :-) Dus, als jullie in Parijs zijn, zeker eens langsgaan in La Mangerie. Nicolas had overschot van gelijk!

Smakelijk!

Steven

Tapas MangerieTapas MangerieLa Mangerie Tapas

Gran Canaria Culinair

Een verblijf op Gran Canaria is meer dan zon, zee en strand. Tussen al dat vermaak door, moet een mens namelijk ook eten. Het moet gezegd, op onze vakantie hebben  we niet veel culinaire treffers ontdekt, maar twee speciale adresjes zijn wel het vermelden waard.

360° Restaurant & Lounge
Trek je beste kleren aan v360boor een avondje uit in stijl. Het restaurant en de bijbehorende bar 360° bevinden zich op de 8ste verdieping van het sjieke Bohemia Suites & Spa, in Playa del Inglés. Vanuit het restaurant krijg je een mooi panoramisch uitzicht over de Atlantische Oceaan en de duinen van Maspalomas. Romantische zielen kunnen zich in de bar vergapen aan de ondergaande zon.
Op het menu: verfijnde gerechten voor de liefhebbers van gastronomische verwennerij. Ik weet niet meer wat ik gekozen had, maar zowel voorgerecht, hoofdgerecht als dessert waren top! In vergelijking met andere restaurants op het eiland is 360° niet goedkoop, maar naar onze maatstaven is het zeker betaalbaar.

Restaurante El Centro Guayadeque
360cHelemaal anders, maar minstens even lekker zijn de traditionele tapas in El Centro Guayadeque. Verstopt in de bergen, is dit restaurant met Canarische specialiteiten een must voor liefhebbers van authentieke gerechten en een speciaal kader. Het restaurant is namelijk ingericht in een grot, die met pikhouweel verder uitgebreid werd tot de huidige afmetingen. De verschillende inhammen geven plaats aan groepen gasten die gezellig samen willen genieten van een avondje uit. Tijdens ons bezoek waren er alvast heel wat verjaardagsdineetjes aan de gang.

Nog resto-hits ontdekt tijdens je verblijf op Gran Canaria? Laat het ons zeker weten!

Suzanne

 

 

Spanje overal

Jaja, Spanje is echt overal. Helemaal onverwachts, in een vergeten uithoek van Frankrijk, tijdens een lui verlofje, werden we herinnerd aan ons geliefde Spanje.

De jaarlijkse Frankrijktrip ging dit jaar richting departement Lorraine, in het hoge noorden. We logeerden in Revigny-sur-Ornain, een slapend dorpje waar echt geen zak te beleven valt. Alleen onze verblijfplaats, het prachtige Maison Forte, verdient met stip een aanbeveling. Op zoek naar interessante plaatsjes belandden we in Châlons-en-Champagne, ook wel la Venise Pétillante genoemd.

Chalons-en-Champagne is een aangenaam stadje, en een bezoekje waard omwille van de collégiale Notre-Dame en Vaux, die deel uitmaakt van het UNESCO werelderfgoed. De kerk heeft de grootste beiaard van Europa, met in totaal 56 klokken. Wat hem voor ons interessant maakt, is dat hij op de weg ligt. Niet op zomaar een weg, maar dé weg. De weg naar Santiago de Compostela…. Er zijn veel wegen die naar Compostela leiden. Châlons-en-Champagne vinden we op de Vézelay-route, tussen Namen en Vézelay, ook gekend als de GR 654 en vaak gebruikt door Duitse en Belgische pelgrims.

madeleineNog een topper in de streek, Commercy, bakermat van het culinaire hoogtepunt la Madeleine. De oorsprong ervan gaat terug tot het midden van de 18e eeuw en wordt gelinkt aan een diner georganiseerd door Stanislas, toenmalige koning van Lotharingen, waar zich het ultieme drama voordeed: er was geen dessert voorzien. Gelukkig had de koning de inventieve Madeleine in dienst, die zonder verpinken een heerlijk koekje serveerde.

Madeleintjes hebben de vorm van een schelp. Toeval? *It’s Santiago all over*
De zalige cakejes bestaan ook in een Spaanse variant: la magdalena. In Spanje lijken ze traditioneel meer op muffins, en hebben ze niet vaak de typische schelpvorm van hun Franse tegenhanger. De ingrediënten zijn echter hetzelfde. De theorie dat het recept meereisde op de weg naar naar Santiago, lijkt niet eens zo ver gezocht. Hoe of wat, wij gaan er alvast niet van wakker liggen. Als het maar lekker is, niet waar?

Suzanne

Op zoek naar Portugal… in Brussel

Hoog tijd om nog eens een zijsprongetje te maken naar onze Portugese vrienden. En dit zonder de landsgrenzen over te steken. Samen met mijn collega Liesbeth (nope, we kunnen elkaar echt niet missen :) ), ging het in week twee van mijn staycation richting hoofdstad, op zoek naar wat authentieke Portugese sfeer.

En jawel, lang heeft het niet geduurd, of we waanden ons helemaal in het zonnige zuiden. Dat de temperaturen vandaag boven de 30 graden gingen, hielp ook wel.  Het station Brussel-Zuid is een goede uitvalsbasis om de Portugese tour van Brussel te beginnen. Van het station is het maar een vijf à tien minuten wandelen naar de buurt rond de Hallepoort in Sint-Gillis, waar het al Portugees is wat de klok slaat. We onthouden Restaurant Coimbra (Jean Volderslaan) voor een diner op een warme zomeravond en O Castiço (Waterloosesteenweg) voor een snelle lunch. Op beide plaatsen kan je aan de tafeltjes rondom Portugees horen, altijd een goede indicatie voor de kwaliteit van het eten. Iets hogerop de Waterloosesteenweg wandelden we ook een eerste Portugese shop binnen, Casa Peixoto, een klein kruidenierswinkeltje, maar we zagen al wat interessante lekkernijen, met uiteraard de beroemde pasteis op kop.

Een fikse wandeling via de Louizalaan, bracht ons naar de vijvers van Elsene, met het Flageyplein, gekend als een buurt met veel Portugese cafés en winkeltjes. Op de hoek van de Boondaalsesteenweg en de Brouwerijstraat, troffen we een hommage aan Fernando Pessoa, bestaande uit twee zitbanken bekleed met typische azulejos. Een van de twee heeft de afbeelding van Pessoa en citaten in het Nederlands, Frans en Portugees. Zijn standbeeld staat een eindje verderop, aan het begin van de Zwanenstraat.

Op ongeveer anderhalve kilometer, in de Kroonlaan, bevindt zich het vermaarde koffiehuis Garcia (Pastelaria e Padaria Artisanal Portuguesa). Hier is het altijIMG_3754d zoeken naar een tafeltje en aanschuiven om te kunnen genieten van de typische gebakjes. Nee, wie op dieet is, kan dit adresje beter niet onthouden. Of doen zoals ons, en te voet verder trekken richting de Leuvensesteenweg in Elsene, via het Jubelpark en het Ambiorixplein, goed voor een dikke drie kilometer.

In deze buurt vonden we een heuse Portugese supermarkt, Luso Loja en het kleinere Casa Portuguesa (Van Campenhoutstraat). Oftewel gezellig snuisteren tussen de vinho verde, de bacalhau, feijões in alle vormen en maten en gebakjes allerhande. Dat de terugreis met de nodige bagage en dus per metro (halte Schuman is vlakbij) verliep, hoeft geen betoog. Stuk voor stuk fijne oorden ontdekt, waar ze ons ongetwijfeld terug gaan zien!

Suzanne

Tapasweek

Naar jaarlijkse gewoonte, vindt van 10 tot 19 juni de Tapasweek plaats, met als hoogtepunt de Werelddag van de Tapa, op 16 juni 2016.

Nu hebben wij geen excuus nodig om onze beentjes onder een tapastafel te steken, maar zo een officieel kader maakt het extra leuk. De deelnemende restaurants van de Tapasweek beperken zich tot het Brusselse, maar ik denk dat wij zullen opteren voor een Oilsjters alternatief, we hebben nu eenmaal het geluk een van de beste tapasbars op wandelafstand te hebben :)

Wie het tapasgebeuren liever thuis opvolgt, kan alvast het volgende receptje proberen:

Neem 1 chorizo en snijd die in plakjes. Leg de plakjes in een ovenschotel en zet deze ongeveer 10 minuten in een op 200 graden voorverwarmde oven. Too easy en heel lekker. Smullen maar :)

Suzanne

Let’s talk …booze

Hola! Que tal?

Het is alweer even geleden dat ik in de pen kroop. Hoog tijd om daar verandering in te brengen. De reden waarom het zo lang geduurd heeft is simpel: er is een beestje, genaamd Carnaval, en enkele maanden per jaar neemt het de volledige controle over deze Aalstenaar zijn lichaam. Let op, het is een besmettelijk beestje … U bent gewaarschuwd!

We dwalen af, deze blog gaat over Spanje … en alles wat met Spanje te maken heeft (of er ook maar kort heeft tegen gelegen). De zoektocht naar een nieuw onderwerp was makkelijker dan gedacht. Een blik op de Gin-kast was voldoende.

Wisten jullie dat de gin-hype eigenlijk in Spanje begon? Sinds enkele jaren inspireert Gin tal van Spaanse barmannen, chefs en liefhebbers. Op terrasjes in de stad zie je steevast mensen genieten van een lekkere Gin&Tonic. Het perfecte drankje om de hitte te verslaan. Jarenlang leek Gin weg te kwijnen, overschaduwd door dat andere heldere destilaat … Wodka. Maar vandaag biedt zelfs de nachtwinkel om de hoek verschillende soorten Gin aan en pronken café- en restauranthouders met een uitgebreide Gin-kaart.kinine - Engelse soldaten

De meeste mensen kennen Gin als een typisch Engels destilaat maar eigenlijk komt Gin vanuit onze contreien. Tijdens de dertigjarige oorlog ontdekken Engelse soldaten een drankje genaamd ‘Dutch courage‘ … of jenever. Enkele slokken hiervan en alle angst verdween. Het perfecte aperitief alvorens ten strijde te trekken tegen … jawel … het Spaanse leger 😉 Na de oorlog namen de Engelsen de ‘ginniver‘ mee naar huis en gingen aan de slag (Wat je zelf doet, doe je meestal beter … is het niet Roger). Vele jaren later kennen we honderden soorten Gin, kruidig, floraal of met een toets van citrusvruchten.

En de tonic? Die kwam er pas later bij … meer bepaald in India. Wederom trekken de Engelse soldaten erop uit en zorgen voor een heuse revolutie … een drankrevolutie. Om zich te beschermen tegen malaria, moeten de leden van de British East India Company kinine drinken. Om het goedMrs Slocombeje (tevens het hoofdbestanddeel van tonic) binnen te krijgen (en te houden), werd er citroen, suiker en water aan toegevoegd. En om het geheel op smaak te brengen, volgde later Gin … zie daar, de geboorte van de Gin&Tonic. — Mrs Slocombe en Mrs Axelby zijn deze soldaten eeuwig dankbaar geweest … hoewel soms, heel soms, een tonic zorgde voor rare neveneffecten – “We just had a few gin and tonics…only one of the tonics I had must’ve been bad. They are sometimes, you know. Anyway, I came over all dizzy. Mrs. Axelby had to put me to bed.”

Enkele, nu ja, veel jaren later wordt er bijna in elk land ter wereld Gin gestookt. Zo ook in … Spanje :) In mijn drankkabinet staan twee flesjes (nu ja, 3 … de derde staat er als back-up) van Spaanse origine: Nordés Gin en Tann’s Gin. Beiden behoren tot mijn favorieten. Nordés Gin is een Gin uit Galicië, met aan de basis druiven. Voor mij is ie het allerbest met een blaadje basilicum, een kerstomaatje (het oog wil ook wat) en een Fever Tree mediterranean. Heeeeerlijk! Tann’s Gin daarentegen komt uit ons geliefde Barcelona (sorry, terug Barcelona 😉 ). Een gin die al meerdere awards in de wacht heeft gesleept … en daar zijn de makers fier op! Op de fles prijken maar liefst 7 medailles. Niet slecht … zoals de Gin zelf. Hoe drink je hem het best … nu ja, hoe zou ik hem serveren: enkele framboosjes en 1724 Tonic Water (uit de Andes … dus ook een beetje Spaans 😉 ).

Ziezo … hiermee is de toon gezet en kunnen we terug aan de slag op onze blog. Laat ons gerust weten of de Gin heeft gesmaakt! Een gouden tip … koop een flesje Tann’s in Spanje. Slechts 17 euroloekes voor een fles … yep, u leest het goed … 17!

Proost!

Steven

In de voetsporen van Dalí

Barcelona en kunst, onlosmakelijk zijn ze met elkaar verbonden. Wie Barcelona zegt, vermeldt in één adem ook een van stad’s bekendste kunstenaars : Antoni Gaudí. Maar het leven is meer dan Gaudí alleen (deze is voor de 30-plussers … 😉 )!

Tijdens het laatste uitje in Barcelona, kwamen we terecht op het terras van Mariscco Reial. Op het eerste zicht, een restaurantje zoals er zovele zijn in Barcelona. De setting: de ‘keeninklèke plosj’ van Barcelona, oftewel … Plaça Reial. Toeristisch, jazeker, maar toch uiterst gezellig … Het leuke getater van de vele papegaaien die zich te goed doen aan de vruchten van de vele ‘palmeras canarias‘, het kletterende water van de ‘Fuente de las tres Gracias‘ en de vele straatartiesten die met plezier een kunstje ten berde brengen.

Palmeras CanariasHet restaurant : ééntje met een geschiedenis om u tegen te zeggen! Vroeger vond je in dit gebouw het ‘Gran Café Español‘ en later het ‘Museo Pedagógico de Ciencias Naturales‘. In het museum kon je tijdens een workshop aan de slag als taxidermist. Geen wonder dat deze plek een thuishaven werd voor tal van grote namen uit de kunstwereld! Zo kon je er onder andere Joan Miró, Ava Gardner, Mario Cabre en Salvador Dalí tegen het lijf lopen. De bekende Spaanse surrealist kocht er zijn mieren voor zijn kunstwerken, ontleedde er het hoofd van een tijger en gaf er, zo wil het verhaal, de opdracht tot het dissecteren van een neushoorn … als inspiratie voor ‘Rinoceronte vestido con puntillas‘? En de legende wordt vandaag nog levendig gehouden! Vanop een neushoorn, verwelkomt Dalí elke bezoeker van het restaurant.Rinoceronte vestido con puntillas

Door zijn politieke opvattingen kan je Dalí moeilijk de lieveling van de Spaanse juf noemen. En hoewel hij niet zo nauw verbonden is met Barcelona als enkele andere befaamde kunstenaars, komt een Dalí-fan zeker aan zijn trekken wanneer hij/zij door Barcelona kuiert. De Catalaanse hoofdstad is immers de plek waar Dalí zijn rijkgevulde carrière begon. Dus wie weet, komt de kunstenaar in jou ook naar boven wanneer je je een weg baant door de verschillende kleine steegjes van de Barri Gòtic, of wanneer je geniet van een fris drankje in één van de vele bars.

Steven

PS: Enkele ‘wist-je-dat’-jes … Wist je dat misschien ook jij een werk van Dalí in huis hebt? De schilder ontwierp immers het wereldbekende ‘Chupa Chups‘-logo! En wist je dat Dalí van de universiteit werd verbannen omdat hij te slim was?

PS: Op Plaça Reial, ‘SchiefRegt‘Oever’ Marescco, vind je Ocaña … ik maak er weinig woorden aan vuil: gewoon gaan! Inrichting, drankjes, sfeer, menukaarten, terras, … gewoon top! If you want to take me anywhere, take me there! 😉

Ocaña Ocaña

La Guingueta de la Barceloneta

Ok, ok, ik weet het, we zitten terug in Barcelona … Maar wederom met een gouden tip! :)

Kennen jullie Carles Abellan? Deze visionaire chef kreeg destijds een contract voor 15 dagen in het wereldbefaamde restaurant El Bulli. Hij moet het er uitzonderlijk goed vanaf hebben gebracht want hij bleef er uiteindelijk 15 jaar! Daarna was het hoog tijd om zelf naam en faam te maken. En dit lukte, met zijn restaurant Comerç24. Maar daar bleef het niet bij … gelukkig voor ons! :)

Naast Comerç24, kwam er onder andere Tapas24 aan de Passeig de Gracia (voor de Barcelonakenners: aan de winkel van Adolfo Dominguez), Bravo24 in het prestigieuze W Hotel op Barceloneta en ENA, in het luxueuze Hotel Alfonso XIII in Sevilla. Toch is de keuken van chef Abellan zeer toegankelijk … en te vinden op onverwachte plekken!

Tijdens één van de wandelingetjes (nu ja, -tjes … via Passeig de Gracia, over Plaza Catalunya en de Ramblas, naar de jachthaven en Barceloneta, menig voetzool snakt nadien naar een lekker voetbadje) stootten we op de beachbar van … u raadt het al … Carles Abellan! Zicht op zee, lekkere drankjes, een warm najaarszonnetje en een topkeuken. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat we het eten niet hebben geproefd (het besef dat we in een etablissement van Abellan zaten, kwam pas later 😉 ). Toch, de 3 Nederlandse dames naast mij smulden er lekker op los en lieten niets over van hun bordje tapas. Ik vermoed dat het hen heeft gesmaakt! :)

La Guingueta de la Barceloneta La Guingueta de la Barceloneta

Om alvast de spijsvertering op gang te trekken en het saliva in de mond de vrije loop te laten, hierbij de kaart van de beachbar :-) Lees, krijg trek, boek een vlucht en voor je het weet, zit je in het Spaanse zonnetje, zicht op zee en een zeer blije ‘dikke darm’! Het leven kan mooi zijn, toch? :)

Steven

La Guingueta de la Barceloneta La Guingueta de la Barceloneta

Een bezoekje aan Alsina&Sardà

Eindelijk (een deel van ) het reisverslag van de laatste trip naar Spanje. De voorbije werkweek was te druk, zaterdag was ‘me-time’ (wat uitdraaide op een enorme kater op de bankrekening … giften zijn steeds welkom, en fiscaal aftrekbaar 😉 ), dus zondag wordt ‘blogdag’ (na ‘Zondag Josdag’, eindelijk een waardige opvolger om de zondag door te brengen).

Dus, terug naar Spanje. Dankzij Kristof stond er een bezoekje aan Alsina&Sardà op het programma. Iedereen vroeg uit de veren en met zijn allen onze minibus in (tot groot jolijt van Kristof, een Mercedes :) ) richting El Pla del Penedès. Via de AP7, een klein uurtje van onze logeerplaats, Miami Platja (you’re in Miami, bitch 😉 ). Dat El Pla del Penedès en de omliggende dorpjes wijn en cava ademen, blijkt uit de verschillende kleine en grote wijnhuizen die de streek rijk is. Zo vind je er onder andere Torres, Codorniu en Freixenet.

Alsina&SardaNa een rit door het indrukwekkende landschap van de Alt Penedès (in de provincie Barcelona, Catalonië), kwamen we aan op onze bestemming: het wijnhuis Alsina&Sardà. Tijd voor een rondleiding! In perfect Engels kregen we meer uitleg over hoe wijn en cava geproduceerd worden. Voor een leek als ik (die absoluut geen wijn drinkt, met uitzondering van rode Porto of Banyuls), een zeer leerrijke ervaring. Zo kwamen we te weten dat de kleur van de wijn eigenlijk niet per se gelijk is aan de kleur van de druif. Witte wijn kan je ook maken van rode druiven! Tijdens het ‘wijnmaakproces’ zorgt de contacttijd tussen druivenschil en het sap voor de kleur. Wil je rode wijn maken, dan moet de schil enkele uren in contact blijven met het sap … ga je voor rosé, dan is er een veel kortere contacttijd nodig. En maak je van rode druiven, witte wijn, dan mag er geen contact zijn tussen beide.

Alsina&SardaAlsina&Sardà produceert naast wijn ook enkele lekkere cavas. Wat interessant is om weten, voor cava gebruikt men volgende druivensoorten: Xarello, Macabeo en Parellada. Van deze druivensoorten wordt via traditionele gisting een wijn gemaakt om er uiteindelijk via de ‘méthode traditionnelle‘ de gegeerde bubbeltjes in te krijgen. Om deze bubbels Cava te mogen noemen, moet de tweede gisting minstens 9 maanden in beslag nemen.

Na onze rondleiding was het tijd voor een natje … enkele van de jaarlijks 700.000 geproduceerde flessen werden ontkurkt en uitgeschonken. De meningen waren unaniem : ” ’t is beter as nen boks op a kinne”. Wegens tijdsgebrek (eigenlijk omdat wij te laat waren, oeps 😉 nu ja, congé is congé), werden ons twee flessen Cava in de hand geduwd … One for the road? Lang werd er dan ook niet geaarzeld om ook deze flessen te kraken.

Hebben jullie ook zin gekregen in een lekker glaasje Cava of wijn, dan kunnen jullie altijd bij Kristof terecht voor een bestelling. Hij bezorgt je met plezier een overzichtje van zijn volledig assortiment. En met de feestdagen in het verschiet, is het nu het moment om de wijnkelder te vullen!

Schol!

Steven

Kristof is de reden waarom bibi zoveel jaren geleden naar Spanje is getrokken, samen met Kenny. Ook hij heeft zijn hart verloren aan Spanje. Met zijn aanstekelijk enthousiasme maakt hij sinds kort iedereen warm om Spanje te ‘proeven’. Kristof (Van Lysebeth) werkt voor Bebidas (Dendermonde) en verkoopt een arsenaal aan druivensapjes 😉 Bel hem gerust of stuur hem een mailtje! En zeg gerust dat wij jullie hebben warm gemaakt 😉

kvl@bebidas.be – GSM: 0484/37.88.69