Neruda, een nieuwe Spaanstalige film over Pablo Neruda

Olé, er is alweer een Spaanstalige film in de cinema: Neruda. De film gaat over, jawel, de Chileense dichter Pablo Neruda of liever over de jacht op hem bij het begin van de Koude Oorlog. Een grappige film noir met steracteur Gael García Bernal.

De film speelt zich af in Chile rond de periode 1946 – 1948. Pablo Neruda is dan senator en lid van de communistische partij en helpt Gabriel González Videla aan de macht. Na spanningen tussen socialisten en communisten verbiedt de president de communistische partij. Neruda uit felle kritiek op de regering en president Gabriel González Videla : hij noemt hem een rat en vriend van de nazi’s waarna een aanhoudingsbevel wordt uitgegeven en Neruda op de vlucht moet. De film gaat over die periode en schetst een Pablo Neruda die moet onderduiken in eigen land.

 

Pablo Neruda - Crema Catalana - blog over reizen, beleven, eten en logeren in Spanje

Neruda slaat dus samen met zijn vrouw op de vlucht en speelt een heerlijk kat en muis spel met inspecteur Óscar Peluchonnea, een klunzige maar vastberaden politieagent, meesterlijk gespeeld door steracteur  Gael García Bernal (die je wel kent uit Films als The Motorcycle Diaries, Babel en Amores Perros). Hij is overtuigd dat hij Neruda zal te pakken krijgen, maar of dat ook zo is, ga je beter zelf ontdekken.

Het is geen typische biopic, want soms lijkt het wel of niet Neruda, maar wel Óscar Peluchonnea de hoofdrol heeft of alleszins die liever zelf zou willen in deze film. Tijdens die periode schreef Neruda overigens verder aan Canto General, wat later een van zijn meesterwerken zou worden: een verzenkroniek van meer dan 15.000 en 231 gedichtenregels.

Regisseur van dienst is de Chileen Pablo Larraín. Je kan de film o.a. gaan bekijken in cinema Vendome (Elsene, Brussel), in Lumière (Brugge) of in Studio Skoop (Gent). In de meest gezellige bioscoop van Gent spelen ze hem voorlopig dagelijkse meermaals. Niet twijfelen dus als wat meer cultuur opsnuiven dit jaar bij je goede voornemens staat! Met dank aan Studio Skoop voor het beeldmateriaal. Als afsluiten posten we hieronder graag een vertaling van een de mooiste liefdesgedichten van Pablo Neruda: Mocht je me vergeten.

 

Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:

Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.

Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
– onverzoenlijk lief –
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

 

A089_C009_0101EX

 

Julieta, de nieuwste film van Pedro Almodóvar

Olé, er is een nieuwe film van Pedro Almodóvar! Zijn nieuwste creatie Julieta, is de twintigste film van de Spaanse filmmaker en is een drama zoals hij zo graag maakt waarin de vrouw een hoofdrol speelt. Geen eigen scenario deze keer, maar een verfilming van 3 kortverhalen uit het boek Runaway van Nobelprijswinnaar Alice Munro.

Hoofdrolspeelster Julieta verliest haar man en blijft achter met haar dochter Antía. Op haar 18e besluit Antía van huis weg te lopen en 30 jaar lang is ze nergens te bespeuren. De film gaat over die 30 jaar, een woelige tijd waarin Juliete op de rand van waanzin leeft, maar zich telkens opnieuw op miraculeuze wijze weet te redden. Net wanneer Julieta op het punt staat om naar Portugal te verhuizen met haar huidige vriend, komt ze een oude bekende tegen die haar verteld dat haar dochter nog steeds in Madrid woont.

Daardoor verhuist ze niet naar Portugal, maar opnieuw naar Madrid in de buurt waar ze vroeger met haar dochter woonde. Como siempre een aangrijpend verhaal met bizarre plotwendingen, zoals we van Almodovar gewend zijn en waarom we hem graag hebben.


Ze spelen Julieta vanaf vandaag 18 mei in de zalen, helaas niet overal. Woon je in de buurt van Gent, dan kan je Julieta gaan bekijken in Cinema Sphinx, is Brussel kan je naar UGC De Brouckere. De film waagt op dit moment trouwens zijn kans op het filmfestival van Cannes.

Wij gaan alvast kijken! A ver cuando…

Kenny

La isla mínima

Tussen twee blogposts door, vonden de vriendjes van Crema Catalana de tijd om een filmpje mee te pikken. En niet zo maar een film, maar een heuse topper. La isla mínima, van de (uiteraard) Spaanse cineast Alberto Rodríguez, sleepte een rits aan CEC-awards in de wacht. CEC (oftewel Círculo de Escritores Cinematográficos) bekroonde de film met onder andere de prijs voor Mejor Película, Mejor Director en Mejor Fotografía en dat is niet overdreven.

Visueel is de film een pareltje, en dat wordt al duidelijk in de begingeneriek, met opvallende luchtopnamen van Andalusische moeraslandschappen. Het verhaal speelt in het Spanje van de jaren ’80, in het warme zuiden van het land. De hitte en het wantrouwen van de post-Franco-staat, druppen vanop het scherm de zaal in. De rechercheurs Pedro en Juan weerspiegelen de oude en de nieuwe generatie en peilen elkaar voortdurend in hun speurtocht naar een sadistische moordenaar.

Nee, het verhaal rolt niet in een typische Hollywoodsneltreinvaart voorbij, maar heeft een ingetogen tempo. Misschien is het net hierdoor dat de impact van elke plotwending zo groot is. Vrolijk ga je er niet van worden. Hoe verder het verhaal evolueert, hoe gruwelijker de lelijkheid van al wat de mens eigen is, in je gezicht slaat. Maar toch een absolute aanrader: naast het prachtige camerawerk, het beklijvende verhaal en de sterke vertolkingen, is de film ook gewoon razend spannend.

Momenteel enkel nog in Brussel in de bioscoop!

Suzanne